Tokyo Love Story : "Part 1"
โดยคุณ - "TOKYODOME" tokyo_dome1@hotmail.com
***** เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เขียนขึ้นจากประสพการณ์ของผม(TOKYODOME)เองครับ *****
Tokyo Love Story : "Part 1"โดยคุณ - "TOKYODOME" tokyo_dome1@hotmail.com***** เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เขียนขึ้นจากประสพการณ์ของผม(TOKYODOME)เองครับ ***** |
| .... เรา 2 คน [หมายถึงผมกับเรียว] กว่าจะเดิน โต๋เต๋ มาถึงสถานีที่ใกล้ที่สุดแถวนั้นได้ก็แย่แล้ว.. พูดจากันก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ปกติ..ภาษาญี่ปุ่นของผมตอนนั้น ก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ยังต้องมาฟัง ภาษาญี่ปุ่น เมาๆ จากเรียวอีก ไหนจะต้องเดินดูทางดูป้าย ไหนจะต้องพยุงกันอีก นี่มันอะไรเนี่ย.. ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายกะ คนคนนี้ด้วย.. ไม่ใช่ภาระของเรา ที่จะต้องพยุงตานี่กลับบ้านเลยนะ จริงๆ เขาต่างหากที่จะต้องพาเรากลับ เราเป็นชาวต่างชาตินะ ทางก็ไม่รู้ แล้วนี่ไรเนี่ย.... ก็ได้แต่คิดเท่านั้น อ่ะครับ ก็พยุงๆ ค่อยๆ ถาม ค่อยๆ เดิน จนถึงสถานีได้ พอถึง สถานี ดีที่ว่า ที่สอบถามเขายังไม่ปิด ก็พอจะได้ไปถามเขาบ้าง เพราะฟังเรียวอย่างเดียว ไม่รู้เรื่องครับ.. เราต่อ รถไฟ กลับแค่ครั้งเดียว ก็ถึง สายปกติที่เราใช้กลับ จากโรงเรียน ไปบ้าน จากบ้าน ไปโรงเรียน กันทุกวัน.. คราวนี้สบายแล้ว เรียวก็ดู พูดรู้เรื่องขึ้น ถามว่าจะลงป้ายไหน ก็บอกถูก ถามอะไรๆ check ดูแล้วก็รู้เรื่อง แต่ว่า หลับตาพูด ไม่ได้ลืมตาพูดก็เท่านั้นเอง.. ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน 2 คน ทั้งที่สถานี ทั้งตอนที่อยู่บนรถไฟ สังเกตุดูแล้ว ทำไมคนรอบข้างถึงได้มองแต่เรา 2 คน คงเป็นเพราะว่ามันดึกมากแล้ว แถมยังแต่งยูนิฟอร์มกันอีก หลายครั้งที่ มี เด็กผู้หญิงวัยรุ่น เดินผ่านเรา 2 คนไป แล้วก็คุยกับ ซุบซิบๆ อยากจะบอกพวกเขาเหลือเกิน ว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิด... หยุดมอง หยุด นินทา กันสักที จะได้ไหม.. เวลานั้น ดึกมากแล้ว.. ปกติ รถไฟสายนี้ จะไม่มีแม้แต่ที่จะยืนด้วยซ้ำ ถ้าเป็นเวลาเร่งด่วน แต่นี้มันคงดึกมากแล้ว เราเลยได้นั่งกัน ระหว่างทางที่นั่งไปด้วยกันนั้น เรียวก็เอาแต่ หลับ คอพับมาซบเราอยู่ที่ไหล่.. ทั้งๆ ที่เราก็ตัวเล็กกว่า หัวเรียวก็หนัก เหม็นเหล้าอีกต่างหาก.. ตอนนั้น คิดแต่ว่า ทำไม เราต้องมา อยู่กับไอ้นี่ด้วย มันอะไรเนี่ย เพิ่งจะคุยกันเองเนี่ยนะ ห้องเราก็ไม่ใช่ แล้วทำไม มายุ่งกับห้องเราได้ งง ไปหมด.. อยากให้ถึง ป้ายบ้านเขาเร็วๆ จะได้ลงๆ ไป ซะที ไป ไป ไป รีบๆ กลับบ้านไปซะที ง่วง ... แต่ว่า พอถึงป้ายเขาแล้ว ปลุกก็แล้ว บอกว่า เรียวคุง ตื่น ! ถึงแล้ว ลงได้แล้ว..
แต่เรียวก็ไม่ตื่น หลับตาอยู่อย่างนั้น อึม อัม อึม อัม อะไรก็ฟังไม่ออก
โนะ โนะ เนะ เนะ ปลุกเท่าไหร่ ก็ไม่ตื่นทำไงอ่ะ อีก 3 ป้ายถึง หอผม จะเอาไง จะให้ลากลงไป หรือจะจัดการไงดี.. หรือจะให้ นอนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวเขาก็มาลากลงไปเอง เอาไงดี พอถึงป้ายหอผม ผมเรียก แค่ "เรียว" !! คำเดียว ก็ลืมตา แบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาถามว่าถึงป้ายแล้วหรอ ผมบอกว่า เลยมาแล้วนะ..ป้ายบ้านเรียวอ่ะ จะเอาไง จะลงแล้วต่อกลับบ้านไป หรือจะเอาไง ถ้าตัดสินใจตอนนี้ ก็คงจะยังทัน รถไฟเที่ยวสุดท้ายนะ.. เรียวไม่ตอบ แต่บอกแค่ว่า ถ้ากลับบ้านตอนนี้ เขาต้องลำบาก เพราะ ปกติ ถ้าจะออกไปไหนแล้วกลับดึกๆ เขาจะไม่กลับไปนอนที่บ้าน เพราะทุกคนที่บ้านจะนอนกันหมดแล้ว ปกติกลับบ้านได้ไม่ดึกนัก เพราะถ้าปิดบ้านแล้ว ก็คงไม่มีใคร ลงมาเปิดบ้านให้... อ้าว .... แล้วเรียวไม่มีกุญแจบ้าน ? คำตอบคือ ไม่มี .. แล้วปกติ เวลามี
ดื่ม เรียวทำไง ? คำตอบคือ ไปนอน บ้านเพื่อน แล้วจะทำไงคืนนี้ ? เขาถามกลับแบบทันทีว่า
ถ้าจะขอรบกวน นอนที่หอด้วย ซักคืนจะได้ไหม..? พูดแล้วก็มอง แบบ น่าสงสาร
ตาตี่ๆ หน้าแดงๆ เพราะเหล้า ผมข้างหน้ายาวลงมา ปรกตา มันทำให้ผมใจอ่อน บอกไปแค่ว่า
รกหน่อยนะ เพิ่งมาถึง ยังไม่ถึงเดือน ของยังไม่เข้าที่ ห้องก็แค่ 6 เสื่อ
มันคงไม่สบายเหมือน นอนที่บ้าน... นี่มันอะไรวะ... ผมคิดได้แค่นั้น จากนั้น รถไฟก็พาเรามาถึง ป้ายหอผมครับ
ลงจากรถไฟแล้ว จำได้ว่า คืนนั้น 5 ทุ่มกว่าๆ แล้ว คนก็พอมี |
| [ อ่านตอนถัดไป ] |
| [Home] |