Tokyo Love Story : "Part 4"
โดยคุณ - "TOKYODOME" tokyo_dome1@hotmail.com
***** เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เขียนขึ้นจากประสพการณ์ของผม(TOKYODOME)เองครับ *****
Tokyo Love Story : "Part 4"โดยคุณ - "TOKYODOME" tokyo_dome1@hotmail.com***** เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เขียนขึ้นจากประสพการณ์ของผม(TOKYODOME)เองครับ ***** |
| ..... คืนนั้น เรา 2 คนเดินจาก สถานีรถไป หอผม.. จริงๆ แล้วผมเดินผ่านทางนี้ทุกวัน จนรู้สึกว่ามันใก้ลมาก.. แต่ทำไม วันนี้มีเรียวมาเดินด้วยแล้ว เหมือนกับว่า ทางมันไกลออกไปอีก เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงหอ สักที ง่วงก็ง่วง พรุ่งนี้จะมีแรงตื่นแต่เช้า ขึ้นรถไฟไปเรียนหรือป่าวนะ.. นักเรียน ญี่ปุ่นนี่เก่งจริง ขนาดเรียนๆ กันอยู่ ยังออกไปฉลอง ออกไปดื่ม ไปร้อง คาราโอเกะกันได้ทุกวัน ทุกคืน ถ้าอยู่เมืองไทยไม่ได้ทำแน่ๆ เรื่องแบบนี้ เดินกันไปเรื่อยๆ ถนนแคบๆ มีเสาไฟเป็นระยะ บ้านคนที่แทบจะปิดไฟนอนกันหมดแล้วทุกบ้าน เด็กโรงเรียนชายล้วน 2 คนในชุดยูนิฟอร์ม เดินกันไปเรื่อยๆ โดยที่อีกคนหนึ่ง กำลังถือกระเป๋าให้อีกคนนึงอยู่ ระหว่างทางจากสถานี ไปที่หอผมนั้น จะมีร้านบะหมี่แบบรถเข็น จอดขายอยู่ด้วย.. จริงๆ ผ่านทุกวัน แต่ไม่เคยสังเกตุหรอกครับ เพิ่งจะมาเห็นวันนี้เอง เพราะเรียวหิว เรียวเลยชวนกิน.. จริงๆ ตอนนั้น ผมไม่ได้หิวเลย อยากจะกลับไปนอน นอน นอน นอน นอน ให้สบายด้วยซ้ำ แต่ไม่อยากตอบ ปฏิเสธไปเพราะสงสาร... เรียวสอนผม ถึง วัฒนธรรมการกิน บะหมี่ในคืนนั้น.. จริงๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ผมก็เคยมาญี่ปุ่นบ้างแล้ว ร้านบะหมี่ข้างทาง หรือ บะหมี่ ยืนกินก็เคยกินแล้ว รู้วิธีกินแล้ว แต่ต้องทำไม่รู้ ฟังไปเรื่อยๆ อย่างนั้น ... กินเสร็จแล้ว ผมก็ชี้ให้เรียวดูว่า หอผมอยู่ตรงนี้ๆ นะ เดินไปอีกนิดเดียวเอง.. จำได้ว่า คืนนั้นเราคุยกันว่า พรุ่งนี้ใครจะตื่นไปโรงเรียนก่อนกัน ใครตื่นก่อนให้ปลุกด้วย เรียวบอกว่า เรียวคงไม่ตื่นก่อนโบ้ทคุงหรอก เพราะเรียวอยู่บ้านแม่ปลุกทุกเช้าเลย ... จริงๆตอนนั้น ผมคิดแต่ว่า ขึ้นไปบนห้องแล้วจะทำไงดี รกก็รก ของก็เกลื่อนออกอย่างนั้น น่าอาย.. เขาจะคิดว่าเราสกปรกป่าวเนี่ย "รบกวนหน่อยนะครับ" เสียงเรียวพูดพร้อมๆ กับก้าวเข้ามาในห้องผม.. ยังไม่ทันไรก็เริ่ม พูด พูด พูด พูด ตื่นตาตื่นใจ กับสิ่งที่ได้เห็นเหลือเกิน
ถามใหญ่ ไอ้นั่นอะไร ไอ้นี่อะไร ทำไมไม่เก็บซะ มาตั้งหลายวันห้องยังรกอยู่เลย..
ผมก็ได้แต่ยิ้มกับหัวเราะ แล้วบอกว่าจะอาบน้ำ เรียวจะอาบหรือป่าว ? ดีที่เรียวบอกว่าไม่อาบ
ไม่อย่างนั้นก็ต้องอายห้องน้ำอีก ... เสียงเพลง อึกทึกโครมคราม ประสาทๆ ดังขึ้น เป็นเสียงจากนาฬิกาปลุก Super ของผมเองครับ ปลุกด้วยเสียง เพลงบ้าๆ จะได้ตื่นเร็วๆ .. ผมตื่นขึ้นมาดูเวลา แล้วก็ตกใจ เพราะเรียวหายไปแล้ว หายไปไหนวะ !! มองไปมองมา ที่ประตู เรียวเขียนข้อความเอาไว้ประมาณว่า "ขอบคุณมากที่ให้ที่พักและพากลับบ้าน เจอกันที่โรงเรียนนะคับ" ลงชื่อว่า "เรียวสุเกะ" อ่อ ... จริงๆ ชื่อเรียวสุเกะหรอกหรอ ซื่อบ้านนอกจังว่ะ เพราะปกติคนญี่ปุ่น
จะตั้งชื่อลูกชายออกมาเหมือนกัน ต้องมี สุเกะๆ ต่อท้าย ชื่อโคตรโหลเลย ผมเอากระดาษเล็กนั้น
มาใส่ไว้ในไดอารี่ ของผม ไอดารี่เล่มที่ผมคัดลอกเอา ชีวิตในแต่ละวันของผม
มาเขียนเป็นเรื่องนี้นั่นแหละครับ.. ผมงงๆ นิดหน่อย แล้วตอน ม.ต้น มันทำไมไปคนเดียวได้มาตั้ง 3 ปี แล้วทำไมเพิ่งจะมาเหงา
แต่ก็เออๆ ออๆ ไปด้วยอ่ะครับ ดีซะอีก มีอะไรกับคนญี่ปุ่นระหว่างทาง จะได้ให้มันช่วยซะเลย
เพราะปกติ เวลานั่งรถไฟไปโรงเรียน บางทีก็มีปัญหา สื่อสารกับคนทั่วๆ ไปไม่รู้เรื่อง
มีเรียวอยู่ด้วยคงดี... เรายืนคุยกันไปตลอดทาง เปลี่ยนสายรถไฟ แล้วก็ยืนคุยกันไป เดินคุยกันไปจนถึงโรงเรียน..
ด้วยลายมือไก่เขี่ยของผม ในไดอารี่ ผมเขียนเอาไว้ว่า.. แต่ผมก็ไม่ลืมถามหรอกว่า ทำไมเรียวถึงได้มามีส่วนร่วม กับเด็กนักเรียนห้องผมได้
คำตอบที่ได้รับก็คือ เพราะว่าตอน ม.ต้น เรียวสนิทกับพวกเพื่อนที่ห้องผมมาก
เรียกว่าเรียนมาด้วยกัน แต่พอขึ้น ม.ปลาย เหมือนโชคร้าย ที่เขาโดนจับไปอยู่
อีกห้องนึง ซึ่งโรงเรียนจะจัดกลุ่มนักเรียน โดยแยกตามความถนัด แต่เรียวก็ยังมาเล่น
มาคุยมากินข้าวที่ห้องผมเสมอๆ ... |
| [ อ่านตอนถัดไป ] |
| [Home] |