| .... "TOKYODOME" เนี่ยนะที่สุดยอดของเรียว ....
ผมรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย ที่เรียวพาโตเกียวโดม ถึงแม้ว่าเรียว จะดูตื่นเต้นที่พาผมมา
ถึงแม้เรียว จะยิ้มแบบมีความสุข.. แต่ผมก้ไม่เห็นว่า "BigEgg"
ของคนโตเกียวจะน่าสนใจตรงไหนเลย..
ผมถามเรียวไปว่า โตเกียวโดมสุดยอดยังไง.. เรียวก็ถามกลับผมมาว่า สำหรับคนอื่นหรือสำหรับเรียว..
สำหรับคนอื่น ก็คงเป็นแค่สนามกีฬา แต่สำหรับเรียวมันเป็นที่ที่ดีมากๆ
"งั้นหรอ" ผมตอบ..
เรียว มักจะมาดูเบสบอล ที่นี่เสมอๆ เขาบอก
"ผมมักจะมาเดินเล่น มาซื้อของที่ระลึกเกี่ยวกับทีมเบสบอลและนักเบสบอลที่ผมชอบ"
"งั้นหรอ"
"ลานกว้างๆ หน้าโดมนี้ ผมมักจะถ่ายรูปเก็บไว้เสมอ เวลาผมมาดูเบสบอลหรือมาดู
LiveShow"
"งั้นหรอ"
เรียวเล่าความประทับใจ ความภาคภูมิใจกับไอ้โดมไข่นี่ มากมายให้ผมฟัง แต่ผมก็ได้แต่
souka .... souka .... งั้นหรอ งั้นหรอ ... ไปเรื่อยๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกไป
ผิดหวังที่พามาดูโดม เรียวชวนผมเดินไปดูรอบๆ แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงที่ลานหน้าโดม..
"ผมชอบตรงนี้มากเลยนะ มีหลายๆอย่างเกิดขึ้นที่ลานนี้"
"เช่นอะไรบ้าง" ผมถาม..
" มาดู LiveShow ก็มักจะนัดเจอเพื่อนตรงนี้ พาแฟนมาเดท ครั้งแรกก็พามาดู
LoveShow ที่นี่.." ผมตกใจนิดหน่อย..
"อ้าวเรียวคุงมีแฟนแล้วหรอเนี่ย ไม่ยักกะรู้เลย ใครล่ะแฟนเรียว ?"
เรียวตอบแค่ว่า
"แฟนหรอ ? ไปแล้ว ไม่อยู่แล้ว" ...
"แย่จังนะ แล้วตอนนี้ ไม่มีคนที่ชอบหรอ ?"
ผมถามไปอย่างนั้นๆ เพราะเด็กญี่ปุ่นในหมู่เพื่อน มักจะถามกันเสมอๆ ว่า มีคนที่ชอบอยู่หรือยัง
ที่ญี่ปุ่นคำว่า "แฟน" "คนที่มาชอบ" หรือ "คนที่ชอบ"
นั้น มันไม่เหมือนกัน...
"มีเพิ่งจะรู้ตัวว่าชอบ" เรียวตอบ
"หรอดีจังนะ พยายามต่อไปนะ โบ้ทคุงมาอยู่ที่นี่มีใครที่ชอบหรือยัง ?"
"ยัง" ... "ทำไม ผู้ชายญี่ปุ่นดูไม่ดีหรือ ?"
"ป่าวแต่ยังไม่เจอ รู้มั้ยว่าคนไทยชอบคนญี่ปุ่นมาก"
"เพราะคนญี่ปุ่นตาตี่ๆ น่ารัก งั้นหรอ" ...
"อย่างผม โบ้ท..นายชอบหรือป่าว"
"ทำไมถามแบบนั้นล่ะ โบ้ทมาเรียนไม่ได้มาหาแฟน"
"ผมชอบนายได้หรือป่าว"
.... ?????????????????????? ....
ผมยังไม่ได้ตอบว่า "ได้" หรือ "ไม่ได้" .. เรียวก็จับมือผมแล้วก็ร้องเพลง
ของจิซะโตะให้ผมฟัง ผมจำไม่ได้ว่ามันเป็นเพลงอะไร แต่รู้ว่าเนื้อเพลงมีความหมายประมาณว่า
.. "มีคน 2 คนมาพบกัน แล้วก็ชอบกันรักกัน" ... นั่งกันอยู่ 2 คน
หลังพิงพนัก ผมก้มหน้าตลอดเวลา เลยไม่รู้ว่า ตอนที่เรียวกำลังร้องเพลงอยู่นั้น
เป็นอย่างไร..
จนเรียวร้องจบ .... แต่ก็ยังจับมือผมไว้ กลับกันได้เถอะ หิวแล้วจะไปหาอะไรกิน..
ผมบอกแล้วค่อยๆ ดึงมือกลับออกมา รู้สึกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วเดินนำหน้าออกมาก่อน
มีเรียวเดินตามผมมา ... ผมเดินนำหน้าเรียวมา เขาก็เดินตามผมมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าสถานีรถไฟ..
เขาพูดตามหลังผมมา เบาๆ ว่า..
"ถ้าทำให้ตกใจ หรือกังวล ก็ขอโทษนะ"
ผมหันไป แต่ไม่ได้ตอบมีแต่รอยยิ้มที่จะให้เขา
"ถือให้"
เรียวดึงกระเป๋าผมไปอีก ซึ่งไม่รู้จะปฎิเสธอย่างไร ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย
...
เราต่อรถไฟกันจนถึงสายประจำ ที่เราใช้ไปโรงเรียนกันในตอนเช้า.. เรายืนอยู่ด้วยกันข้างๆ
ประตู ทั้งๆ ที่ที่นั่งก็ว่างอยู่ แต่ทำไมยืนคุยกันก็ไม่ทราบ.. ซึ่งเรื่องที่คุยกันวันนั้น
ก็ยังคงเป็นเรื่อง "TOKYODOME" อยู่ดี.. ผมก็ อึมอำ อึมอำ ตอบไป
เพราะว่ายังไงๆ ก็ยังไม่รู้พิเศษหรือตื่นเต้น กับโดมที่ว่านี่เลย.. จนกระทั่งอีก
1 ป้ายจะถึงป้ายที่เรียวต้องลง เขาก็บอกว่า
"พรุ่งนี้วันเสาร์ ว่างหรือป่าว.." ผมเลี่ยงตอบไปว่า
"คงไม่ว่างมั้งเพราะว่า จะจัดของให้เข้าที่ให้เสร็จเรียบร้อยวันพรุ่งนี้เลย"
คิดว่าจะอ้างได้
"ช่วยจัดของเอาไหม"
เรียวบอกว่า ปกติวันเสาร์เขาก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้นัดกันออกไปไหนกับเพื่อนๆ
แล้วพรุ่งนี้เขาก้ไม่มีแผนที่จะออกไปไหนด้วย..
"งั้นพรุ่งนี้รบกวนหน่อยแล้วกันนะ"
ไม่รู้เหมือนกันว่าพูดออกไปได้อย่างไร ตกลงเรานัดเวลากันเรียบร้อยว่า 10
โมงเช้าของวันรุ่งขึ้น..
ก่อนที่เรียวจะลงจากรถไฟ เขาหันมาบอกผมพร้อมกับรอยยิ้มว่า..
"เจอกันพรุ่งนี้นะ.. กลับไปคิดนะ ว่าค้างคำตอบอะไรผมไว้ แล้วผมจะมาเอาคำตอบของโบ้ท.."
แล้วจมูกของเรียวก็มาแตะที่แก้มผมเบาๆ .. ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ปลายจมูก.. ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกได้ว่า
ปลายจมูกของเรียวกับแก้มผมนั้น สัมผัสกันเบามาก จนเหมือนกับว่า แทบจะไม่ได้สัมผัสกันด้วยซ้ำ..
แต่มันก็ทำให้ผมตกใจและร้อนไปทั้งหน้า ว่าทำไมเรียวถึงกล้าขนาดนั้น ..
เขาเดินออกไปจากรถไฟ หันกลับมายืนยิ้มให้ผม ..
ระหว่าง ผมกับเรียว ที่ถูกกั้นด้วยประตูรถไฟที่ เปิด-ปิด ด้วยระบบอัตโนมัตินั้น..
ผมรู้สึกแปลกๆ กับผู้ชายคนนี้ซะแล้ว เขาโปกมือให้ผมช้าๆ แล้วก็ทำหน้าแปลกๆ
เต้นแร้งเต้นกา ชี้ๆ ให้ผมดูบางสิ่งในมือของเขา ...
"เฮ้ย กระเป๋า !!! กระเป๋าโบ้ท" ......
|
