| "จะพาไปไหน เดินไปเรื่อยๆ รู้ทางหรือป่าว"
.. เรียวถามผม ซึ่งกำลังจูงมือเรียว เดินมุ่งหน้าไปทางหน้าวัด ผมยิ้มอยู่คนเดียว
ไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป คิดอยู่ในใจว่า เมื่อกี้เห็นอะไรอย่างนึง ซึ่งผมคิดว่าผมอยากที่จะให้เรียว
.. ผมจูงมือเรียวมาเกือบจะถึงหน้าวัด แล้วผมก็ หยุด ชี้ให้เรียวดู .. อ่างปลาทอง
ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ กับพื้น มีเด็กๆ มากมายกำลังรุมล้อม อ่างนั้นอยู่.. มันเป็นเกมส์อย่างนึงของญี่ปุ่น
โดยที่ผู้เล่นจะต้องไปซื้อไม้มาจากผู้ขาย โดยที่ไม่นั้น จะขึงด้วยกระดาษสาบางๆ
เอาไว้ เอาไว้ตักปลาทอง ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับฝีมือ ว่าจะได้หรือจะแห้ว ...
"ชอบมั้ย" ผมชี้แล้วถามเรียว เขาทำหน้างงๆ นิดหน่อย ย้อนถามผมมาว่า
"ชอบอะไร" ผมมองหน้าเขา ขำอยู่สักพัก
"ก็ชอบอะไรเล่า นี่ชี้ให้ดูอะไร ปลาทองไง ปลาทอง.."
.. เรียวขำบอกผมว่า ทำตัวเหมือนเด็กๆ ไอ้เกมส์ตักปลานี้ มีแต่เด็ก ประถมเท่านั้นที่มาเล่นกัน
เด็กมัธยมน่ะ ไม่โดนหลอกหรอก .. ผมทำหน้าเหม็นๆ ใส่เรียวไป คิดสักครู่ไม่อ่ะ
ยอมโดนหลอก
"เรียวที่บ้านมีปลาทองแบบนี้มั้ย" เขาตอบว่ามีแต่เป็นของน้องสาว
.. เรียวคงจะยังไม่รู้ว่า ที่ผมจะตักเอาปลาทองตัวอ้วนๆ ขึ้นมาเนี่ย เพราะจุดประสงค์อะไร
ผมถือไม้กระดาษเอาไว้ ผมรู้ตัวเองดีว่า มันคงจะไม่สำเร็จในครั้งแรกที่เล่นหรอก..
ผมนั่งยองๆ มองไปมองมาสักครู่ หาปลาตัวที่มันผอมๆ จะได้ตักง่ายๆ ..
.. สักพักก็มีคนมานั่งยองๆ ข้างๆ ผม จะใครไปไม่ได้ นอกจากเค้าคนนั้น.. ผมหันไปมองเรียว
ก็ตกใจ เรียวถือไม้เอาไว้ด้วย ไหนว่าหลอกไม่ได้ไง ว่าแต่เค้านี่หว่า ...
.. เรา 2 คนหัวเราะใส่กันเบาๆ ที่อ่างนั้น แล้วเรียวก็บอกให้ผมหยุดดู สิ่งที่เค้ากำลังจะทำ
"ดูนะ ดูนะ" แล้วเรียวก็จ้วงเอาไม้ลงไปตักปลา
.. แต่ว่า ในมือของเรียวก็ยังจะมีแต่ไม้เปล่าๆ กับกระดาษขาดๆ รุ่ยๆ ..
ผมหัวเราะใส่เขาเบาๆ บอกว่า เรียวเนี่ย..ไม่ใช่คนญี่ปุ่นแท้ๆ ล่ะสิ อิอิ..
.. เรียวทำท่าจะลุกขึ้นไปใหม่ ผมบอกเค้าว่าไม่ต้องแล้ว นั่งดูอยู่นี่แหละโบ้ทจะเล่นให้ดูเอง..
ผมเดินไป ซื้อไม้มาอีก ผมจำไม่ได้แล้วว่า ตอนนั้น คิดราคาตามไม้ หรือราคาตามครั้งที่ตัก
.. ผมนั่งลง ส่งไม้ให้เรียวถือไว้ แล้วก็ตักไปตักมาได้สักพัก สิ่งที่ทำให้คนญี่ปุ่นตาตี่ๆ
อย่างเรียวตาโตเท่าล้อเครื่องบินได้ นั่นก็คือ ......
"เอ้ย เอ้ย เอ้ย ทำได้แล้ว ทำได้แล้ว"
.. ผมตลกเรียวที่ทำหน้าตา ตื่นตกใจตาโต พูดเสียงดัง มากกว่าดีใจที่ตักปลาได้ซะอีก..
เรียวรีบหยิบเอาถ้วย ให้ผมเอามาใส่ปลาเอาไว้ ผมยังจำได้เรียว ยิ้มแบบน่ารักปนตกใจ
ทำตาโต ชมผมอยู่นั่นแหละว่า เก่งนะ เก่งนะ
.. จากนั้นผมก็ตักปลาได้อีกตัวนึง รวมเป็น 2 ตัว ท่าทางเรียวคงจะทึ่งผมเอามากๆ
ว่าทำได้ยังไงกันเนี่ย ... ผมยื่นปลาทั้ง 2 ตัวในถ้วย ให้กับคุณเจ้าของร้านใส่ถุงให้
พลางถามเรียวว่า
"เก่งมั้ยๆ" ไม่มีคำตอบใดๆ จากเรียวนอกจากรอยยิ้มที่น่าดูที่สุดในโลก
.. ผมกับเรียวเดินออกมาหน้าวัด เลี้ยวซ้ายเดินออกมาตามถนน ตอนนั้น เป็นเวลาเย็นแล้ว
รถที่วิ่งอยู่ก็เริ่มเปิดไฟกันแล้ว เราเดินนตรงกันไป เรื่อยๆ จนได้พบกับ
แม่น้ำ ซุมิดะ ...
"ไปดูแม่น้ำกันโบ้ท" เรียวชวนผม มือของเขายังจับกับมือของผมอยู่แน่น
"อือ" ผมตอบไป
.. แต่ในใจก็คิดทำไมต้องไปดูแม่น้ำด้วย แม่น้ำที่ไหนๆ ก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละในโลก
เดินตามเรียวไป จนถึงฝั่งแม่น้ำ..
.. ภาพที่ผมได้เห็น ก็คือ แม่น้ำซุมิดะที่ทอดผ่านโตเกียว มีเรือ ล่องอยู่กลางแม่น้ำ
2 ฝั่งแม่น้ำที่มีต้นซากุระ แสงไฟจากเรือ แสงไฟจาก 2 ริมฝั่งแม่น้ำ ผมกับเรียวยืนจับมือกัน
..
.. มันจะมีอะไรที่ดีกว่านี้อีกมั้ย ผมคิดในตอนนั้น.. วันนี้คงจะมีเรื่องไปเขียนเก็บเอาไว้
ในไอดารี่แล้วสินะ เรายืนกันอยู่ได้สักพัก เรียวก็ถามผมว่า...
"เราไปหาซื้ออะไรมาใส่ปลากันมั้ย"
"ทำไมต้องไปหา"
"อ้าว.. แล้ว 2 ตัวนี้จะทำยังไง"
"2 ตัวนี่ก็ ให้เรียวไง.. ยกให้เรียว ให้เรียวเลี้ยง"
"จริงหรอ !!" เรียวทำหน้าตกใจ แบบสุดๆ อีกครั้งนึง
... เขาคงไม่คิดว่าผมจะมีความคิดเด็กๆ ที่จะตักปลาทองให้แฟน ...
|
