| ... ตั้งแต่ความรักของผมกับเรียวได้เริ่มขึ้น ... โตเกียวโดม โรงเรียน
หอผม บ้านเรียว รถไฟสายยะมะโนะเทะ ชิบุยะ จากช่วงเวลาที่อบอุ่นของโตเกียว
และเกาะญี่ปุ่น ตอนนี้ ช่วงเวลาจะเปลี่ยนไป เป็นช่วงเวลาของความชื้น และเย็นจากสายฝน
มันจะเป็นฝนแรกของผมในโตเกียว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไร จะเหมือนฝน
ที่ กรุงเทพ เชียงใหม่ หาดใหญ่ หรือฝนที่ตกได้ 7-8 วันไม่เคยหยุดอย่างที่
ปัตตานี หรือป่าว..
ในเวลานั้นผมจินตนาการ วันที่ฝนตกใน โตเกียวไม่ได้เลย แต่เท่าที่เคยทราบมาจาก
นักเรียนไทยรุ่นพี่ ที่เล่าให้ฟังว่า ในวันฝนตกนั้น มองไปทางไหนก็เหมือนมีงานแฟชั่นโชว์ร่ม
ยิ่งที่ ซอยเล็กๆ ใน ชินจุกุ ฮาระจุกุ นี่มองไป ไม่เห็นหัวคน มีแต่ร่ม ...
ผมชักอยากจะเห็นภาพแบบนั้นแล้วสิ รู้สึกตื่นเต้น กับหน้าฝนที่กำลังจะมาถึง..
... ผมนั่งอยู่ในห้องเรียน มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฟ้าสี หม่นๆ แล้วก็ตื่นเต้น
ว่าวันนี้ จะตกหรือป่าว รอมาหลายวันแล้วฝนเนี่ย.. ถ้าวันนี้ฝนตก เรียวก็จะซ้อมกีฬาไม่ได้
เราก็จะได้กลับบ้านเร็วขึ้น หรือว่าเราจะกลับบ้านได้ช้าขึ้นเพราะ ว่าติดฝนอยู่โรงเรียน
... เอายังไงดี ผมคิดไปต่างๆ นาๆ ถ้าอย่างนั้นล่ะ ถ้าอย่างนี้ล่ะ จนอาจารย์คงจะ
สังเกตุเห็นว่า ผมไม่ได้สนใจในสิ่งที่แกกำลังสอน โดนดุไปนิดหน่อย แล้วก็โดนเพื่อนๆ
แซวว่า.. คิดถึงเรียว อยู่ล่ะสิ ! อืม จะว่าอย่างนั้นก็ถูก ก็คิดอยู่ว่าถ้าฝนตกจะทำยังไงดี
กลับบ้านกับเรียว คิดถึงเรียว เรียวที่กำลังนั่งเรียน อยู่อีกห้องนึงถัดไป
คนที่ยิ้มเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนที่เข้ามาทักทายผมบนรถไฟ คนที่เวลาดีใจ
ตาจะปิดเป็นเส้นเดียว คนคนนั่นแหละครับ ที่ผมกำลังนึกถึง ...
.. ยังไม่ทันจะหมดชั่วโมงที่เรียนอยู่ ฝนที่ทำท่าว่าจะตก ก็ตกลงมาจริงๆ
... คงไม่ต้องบอกว่าผมดีใจแค่ไหน
"aaa !! futta futta" เหอ เหอ ตกแล้วโว้ยๆ ผมหันไปบอกเจ้าโคเฮ
เพื่อนสนิทของผม ดูเหมือนเพื่อนผมมันคงจะ สงสัยว่าทำไม ผมต้องดีใจขนาดนั้น
ในขณะที่คนส่วนใหญ่ ไม่ต้องการฝน ทำไม ผมถึงต้องตื่นเต้นกับการที่ฝนตกด้วย
นั่นสินะ เพราะอะไร ผมยังไม่เข้าใจเลย .... ได้แต่ยิ้มให้กับตัวเอง ก้มลงอ่านหนังสือไปพลาง
มองออกไปนอกหน้าต่างไปพลาง โตเกียวตอนฝนตก โรงเรียนมัธยมชายล้วนตอนฝนตก เดินกลับหอกับเรียวตอนฝนตก
และ ........ ตอนฝนตก
... หมดชั่วโมง ผมรีบวิ่งออกจากห้อง ไปหาเรียวที่ห้องของเขา ยืนรออยู่ที่หน้าห้องสักพัก
รอ อาจารย์ที่สอนห้องเรียวอยู่ออกมา ผมก็เดินเข้าไป เข้าไปนั่งบนโต๊ะของเรียว
มองเรียว บอกเขาว่า ฝนตก ฝนตก แล้วนะเรียว !! ตาตี่ๆ คู่นั้น บีบเล็กลงไปอีก
เรียวหัวเราะออกมา
"เหมือนเด็กๆ เลยชอบออกไปข้างนอกตอนฝนตก"
แสดงว่านี่เรียวกำลังเข้าใจผมผิด ผมไม่ได้ต้องการจะเล่นน้ำฝน แต่แค่ตื่นเต้น
ที่ได้เห็นฝนตกครั้งแรกในโตเกียว ก็แค่นั้นเอง..
.. ผมเริ่มถามต่อไปว่า ฝนตกตอนเย็นแบบนี้ เรียวก็ไม่ต้องซ้อมของชมรมใช่มั้ย
? ตาที่ตี่ๆ อยู่นั้นก็ ขยายใหญ่ขึ้นมา อีกนิดหน่อย เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า
ซอพบอล-เบสบอล ต้องเล่นกันกลางแจ้ง ก่อนที่จะ ค่อยๆ พูดออกมาว่า ก็คงจะต้องแบบนั้น
ฝนตกซ้อมไม่ได้ ผมได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะตอบไปว่าอะไร นอกจากจะยิ้มให้ แหะ
แหะ.. แต่เราต้องติดฝนกันอยู่โรงเรียนหรือป่าวเรียว ? ผมคิดว่า ผมน่าจะได้อยู่โรงเรียนเย็นๆ
นั่งคุยกับเพื่อน คุยกับเรียวบ้าง มันโรแมนติคดีในความคิดของผม แต่ ....
"ไม่ต้องนี่ ผมมีร่มอยู่ในล็อกเกอร์ เลิกเรียนแล้วก็เอาร่มผมใช้ก็ได้นี่"
... อะฮ่า เรียวมีร่ม งั้นเราก็ไปเดินเล่นซื้อของกินข้าว กันก่อนก็ได้น่ะสิ
เรียวก็ไม่ต้องซ้อมกีฬาแล้ว เราก็มีเวลาตั้งเยอะ ไปเที่ยวกันนะเรียวนะ
"เอ .. สงสัยร่มจะพังไปแล้วนะ ฮ่ะ ฮ่ะ" ผมรู้ว่าเรียวล้อเล่น ก็คงแค่อยากจะแหย่ผมเท่านั้น
เรานัดกันว่าเลิกเรียนจะเอายังไง ก็เหมือนเดิม เรียวจะเดินไปหาผมที่ห้องก่อน
แล้วเราจะไปด้วยกัน ....
... ผมเพิ่งจะรู้ว่า ที่ห้องล็อกเกอร์ตรงที่เก็บรองเท้า เอาไว้เปลี่ยนเป็นรองเท้าใส่เดินในตึกนั้น
มีถังเก็บร่มอยู่ อยู่มาก็หลายเดือนเพิ่งจะสังเกตุ และส่วนใหญ่นักเรียนทุกคน
ก็จะมีร่มกันอยู่แล้ว ยกเว้นผม .. มันอะไรกันล่ะเนี่ย .. เอ้อ โดนเพื่อนหัวเราะใส่อีกแล้ว
แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ มีร่มเรียวแล้วไปกับเรียวก็ได้ ...ไม่เห็นจะยาก ...
ผมรอเรียวอยู่ที่ห้องได้ไม่นาน เขาก็เดินมาหาผม เราตกลงกันอยู่ว่าจะไปไหนดี
จะไปที่นั่นจะไปที่นี่ ไปทานข้าวแล้วก็ซื้อของ ก็ตกลงกันเอาไว้ว่า ไปทานข้าวก่อนแล้วกัน
แล้วค่อยว่ากันอีกที เราเดินลงมาข้างล่างพร้อมกัน
ในขณะที่ฝนยังไม่หยุดนั้น ผมมองออกไปผ่านกระจก ห้องโถงของโรงเรียน เห็นนักเรียนมากมาย
กำลังทยอยกันเดินออกจากโรงเรียน ด้วยร่มมากมายหลายสีสัน มันเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ
และมีสีสัน
ลมเบาๆ ที่พัดมากับฝน กลิ่นของฝนและดินที่ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็เหมือนกัน ผมรู้สึกว่าเวลาตอนนั้นมันวิเศษมาก
โดยเฉพาะเวลามีเรียวอยู่ข้างๆ ....
... ผมเปลี่ยนรองเท้า เรียวเปลี่ยนรองเท้า
"ร่มเรียวสวยดีนี่"
"ไม่ใช่ร่มของผม ร่มของเรา..."
อือ ผมยิ้มแล้วรับคำ เดินไปที่ประตูตึก เรียวกางร่มออก ผมดึงกระเป๋าของเรียวมาถือเอาไว้
วันนี้ ผมจะเป็นคนถือกระเป๋าให้เรียวเอง เราสองคนยิ้มให้กันแล้วก็เดินออกไป
ท่ามกลางสายฝนของทางเดินกว้างๆ ในโรงเรียน ฝนที่ตกลงมา.. เสียงคนอื่นๆ กำลังคุยกันหยอกล้อเสียงดัง..
คนนั้นคนนี้ที่วิ่งผ่านเราไป คนแล้วคนเล่า.. เรียวที่กำลังถือร่ม.. ผมที่กำลังถือกระเป๋าของเรา
2 คน..
ลมที่พัดมากระทบเรา 2 คนนั้น .. เหมือนกับว่าจะทำให้เราสองคน เดินเข้าไปใกล้กันมากขึ้น
มากขึ้น ท่ามกลางผู้คนมากมาย ที่กำลังเดินตรงไปยังสถานีรถไฟนั้น เหมือนกับว่า
มีคน 2 คนเท่านั้นที่กำลังเดินอยู่ คือผมกับเรียวเท่านั้น ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
..
... ระหว่างทางที่เดินไปนั้น ผมพูดกับเรียวว่า หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว
ช่วยพาผมไปซื้อร่มหน่อย ผมอยากได้ร่มมาใช้เองสักคัน เอาแบบใสๆ ที่ใครๆ เค้าก็ใช้กันอยุ่เนี่ย
จะได้มีติดเอาไว้ใช้เองบ้าง
"ใช้ทำอะไร" เรียวถามผม
"ก็เอาไว้ใช้ กางเวลาฝนตกอ่ะดิเรียว จากหอมาโรงเรียน จากโรงเรียนไปหอ"
ผมตอบไปเพราะผมคิดว่าอย่างนั้นจริงๆ แต่เรียวกลับบอกว่า ...
"แล้วร่มคันนี้ล่ะ.."
"ของเรียวไง"
"ของโบ้ทด้วย"
"แต่โบ้ทก็ควรจะมีเอาไว้เองบ้างสัก 1 คัน"
"ซื้อแล้วก็เก็บเอาไว้ที่หอแล้วกัน"
"ทำไมล่ะเรียว..?"
"เพราะเราไปโรงเรียนด้วยกัน กลับด้วยกันทุกวัน โบ้ทก็ต้องมาอยู่ในร่มของเรียว"
"อยู่ในร่มของเรียวหรอ ?.."
"ใช่"
... ผมอดยิ้มและดีใจไม่ได้ ที่เรียวพูดออกมาแบบนั้น
วันนั้นผมและเรียวเดินไปด้วยกัน..
ฝ่าฝนไปด้วยกัน..
โดยที่มีผม..
เดินไปอยู่ในร่มของเรียว ...
|
