| ... ฝนที่เคยตกลงมาทุกวัน ... ทุกวัน ... ในโตเกียว เวลานี้ก็เริ่มที่จะขาดหายไปบ้างแล้ว
จากที่เราเคยต้องถือร่ม กางร่มกลับบ้านกันทุกวัน.. ผู้คนมากมายที่เคยนำร่มหลากสีสันออกมา
เดินถือในตอนที่ฝนตก.. ทุกอย่างกำลังจะจบลง และเปลี่ยนแปลง เมื่อฤดูร้อนในเดือน
7 กำลังจะเข้ามาทักทาย..
.. เผลอไปแป๊บเดียว เกือบจะ 1 เทอมแล้วที่ผมมาเรียนที่ ญี่ปุ่น ... ตั้งแต่อากาศ
ที่อบอุ่น (แต่หนาวสำหรับคนไทย) ฝนที่ตกลงมาจนถึงหน้าร้อน เรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา
และเรื่องราว ที่กำลังจะเกิดขึ้น ในหน้าร้อนของญี่ปุ่น ....
"เทศกาล ขอพรจากดวงดาว หรอ?" ผมถาม เจ้าโคเฮ เพื่อนสนิทที่สุดของผมในห้อง
หลังจากที่ผมและเพื่อน อีก 2-3 คนในห้อง นั่งสุมหัวทานข้าวกันอิ่มแล้ว ก็คุยกันถึงเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไป
ในวันพรุ่งนี้ ...
"วันทะนะบะตะ รู้จักป่าว" มีบางเสียงถามผมขึ้นมา ฮึฮึ.. รู้จักผมน้อยไปซะแล้ว
"รู้จักดิ" ผมบอกไป "ก็วันที่ เจ้าชาย กับเจ้าหญิงบนทางช้างเผือกจะได้มาเจอกันไง
เด็กแผนกอนุบาล ยังตอบได้เลยคำถามนี้น่ะ"
.. จริงๆ ไอ้วัน "ทะนะบะตะ" เนี่ย ผมรู้จักมาตั้งแต่อยู่เมื่องไทยแล้วครับ
เพราะในการเรียน ภาษาญี่ปุ่นเนี่ย เค้าจะสอกแทรก วัฒนธรรม ประเพณีของชนชาติลงไปด้วย..
ผมรู้จักดีเลย วันนี้เนี่ย เพราะตอนผมเรียน ภาษาญี่ปุ่นที่เมืองไทย อาจารย์เคยมีกิจกรรม
ที่เกียวกับวันนี้ให้ผมทำ แค่ผมไม่แม่นเท่านั้นเอง ว่ามันนี้วัน จัดวันที่เท่าไหร่
เดือนไหน ...
"พรุ่งนี้แล้วสินะ" เพื่อนผมคนนึงพูดขึ้นมาลอยๆ ...
"พรุ่งนี้ทำไมหรอ" ผมถามไปเพราะความสงสัย เพราะผมไม่รู้จริงๆ ว่า
พรุ่งนี้ทำไม ..?? แล้วทุกคนก็มองหน้ากัน แบบแปลกๆ เหมือนมีอะไรผิดปกติ ...
"นี่ๆ นายๆ พรุ่งนี้ เดือน 7 วันที่ 7 เป็นวันอะไร" อืมมม
"ทำไมวันอะไรหรอ" ผมไม่รู้จริงๆ ว่าวันที่ 7 เดือน 7 มันวันอะไร
ก็เลยย้อนถามไปแบบนั้น
"รู้จริงๆ หรือป่าวเนี่ย พรุ่งนี้ ทะนะบะตะ แล้วนะ" ผมฟังแล้ว
งงนิดหน่อย ทำไมมันเร็วอย่างนี้นะ
.. วันพรุ่งนี้แล้วหรอ แต่ผมก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายครับ เพราะโดยปกติแล้ว
คนไทย เมืองไทย ก็มีเทศกาล ฉลองกันทั้งปีอยู่แล้ว เลยเฉยๆ ครับ
"หรอ พรุ่งนี้แล้วหรอ ... มีอะไรน่าสนใจบ้าง" แล้วหัวข้อสนทนาใหม่
ก็เริ่มขึ้นครับ ...
"ทะนะบะตะ" เท่าที่ผมเข้าใจ คืองานเทศกาลฉลอง ของดวงดาว ... โดยที่มีเรื่องเล่ากันว่า
บนท้องฟ้านั้น มีเจ้าหญิง กับเจ้าชาย หรือเทวดาอะไรสักอย่าง ที่ครั้งนึงรักกัน
และทำความผิดหรืออะไรสักอย่างเนี่ยแหละครับ ก็เลยทำให้ได้ไปอยู่กัน คนละฟากฟ้า
และใน 1 ปีนั้น จะได้เจอกันเพียง 1 ครั้ง.. ก็คือในวันที่ 7 เดือน 7 หรือ
"ทะนะบะตะ" นี่ล่ะครับ..
.. ผู้คนก็จะออกมาเฉลิมฉลอง ให้กับเทศกาลในครั้งนี้ โดยที่จะนำเอาต้นไผ่ออกมา
แล้วก็นำกระดาษเล็กๆ ที่เขียนคำอธิฐาน เอาไว้มาแขวนเอาไว้ เต็มต้นไผ่ไปหมด
บ้างก็อธิฐานให้กับตัวเอง คนรัก และอีกหลายๆ อย่าง..
.. ทุกๆ ปีถึงแม้ว่าโรงเรียนของผม จะไม่ได้จัด "ทะนะบะตะ" แบบใหญ่โตอะไรมากมาย
แต่ทุกๆ ปีที่ห้องของแต่ละห้อง ทุกระดับชั้น ก็จะมี "กิ่งไผ่"
ที่เขียนคำอธิฐานของนักเรียน และอาจารย์ ของแต่ละห้องแต่ละชั้น วางเอาไว้ที่ระเบียงหน้าห้อง
เป็นแบบนี้ประจำทุกปี .....
.. ผมเริ่มจะตื่นเต้นขึ้นมาบ้างนิดหน่อย มีเขียนคำอธิฐาน แขวนบนต้นไผ่ อืมมมม
น่าสนุกๆ เราคุยกันไปเรื่อยๆ จนได้ความว่า.. เย็นนี้ ทางโรงเรียนจะมีต้นไผ่ให้
แต่ว่าต้องไปเลือกตัดกันเองที่โรงยิม ก็ไม่พ้นที่จะเป็นพวกผมหรอกครับ ที่จะรับอาสาทำหน้าที่นี้
แล้วพอดีวันนี้ เลิกเรียนกันเร็วด้วย ...
.. พวกผมก็เลยตกลงกันตามนี้ล่ะครับ พอคุยกันเสร็จแล้ว ผมว่าจะเดินไปบอกเรียวที่ห้องเค้าซะหน่อย
แต่ว่าพวกผมคงนั่งคุยกันเพลิน และนานไปหน่อย มารู้สึกตัวอีกที ก็ต้องเรียน
ตอนบ่ายซะแล้ว..
.. ระหว่างที่เรียนในช่วงบ่ายนั้น ผมก็คิดไปต่างๆ นาๆ .. จริงๆ แล้วผมบอกกับตัวเองว่า
ไม่เห็นจะตื่นเต้นเลย แค่เทศกาลหลอกเด็ก ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ... แต่ในใจกลับคิดไปต่างๆ
นาๆ จะเขียนอะไรดี.. จะเขียนกี่แผ่นดี.. นึกไม่ออก เรื่องที่อยากจะเขียนมันมีเยอะมาก
ขอเขียนหลายๆ แผ่นได้หรือป่าว.. คิดไปคิดมา อยู่คนเดียวไปอย่างนั้น..
.. ในขณะที่บนโต๊ะของทุกคน และบนกระดานเป็นโจทย์คณิตศาสตร์ แต่ในสมองของผม
มีแต่เรื่องจะเขียน คำอธิฐานและ เขาคนนั้น ......
.. การเรียนตอนบ่ายจบลง ผมและเพื่อนๆ พากันเดินลงจากตึกเรียน จะไปเอาต้นไผ่ที่โรงยิม
คงจะเป็นเพราะวันนี้ พวกผมเลือกเรียนกันเร็วกว่าห้องอื่นๆ ในขณะที่หลายๆ
ห้องกำลังเรียนกันอยู่นั้น..
.. ผมกับเพื่อนๆ ก็เดินกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงโรงยิม สิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมตกใจมาก
ต้นไผ่มากมายเหลือเกิน เต็มโรงยิมไปหมด.. นักเรียนที่มาเลือกต้นไผ่ ก็ยังมีไม่กี่คน
ส่วนใหญ่จะเป็นพวก junior เด็กนี่น่ารักดี พวกเค้าคงจะตื่นเต้น กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้
... หรือพวกเค้าจะไม่ตื่นเต้น หรือผมจะบ้าไปคนเดียว .....
.. ผมเดินตามเพื่อนๆ เข้าไป ไปดูต้นไผ่ต้นนั้น ต้นนี้.. จริงๆแล้ว ทุกคนที่เดินมาด้วยกันนี่
ทุกคนไม่มีใครรู้หรอกครับว่า หลักในการเลือกต้นไผ่นั้น เป็นอย่างไร.. ผมก็ไม่รู้หรอกว่าต้องเลือกหรือป่าว
แต่ทุกคนก็ทำเหมือนตัวเองเก่งไปหมด ต้นนั้นล่ะ เป็นไงต้นนี้ดีหรือป่าว เหมือนทุกคนเก่งเหมือนกันหมด
ตลกดีครับ ...
.. แล้วเราก็ได้ต้นไผ่มา เป็นกิ่งไผ่มากกว่าคงจะไม่ใช่ต้นไผ่ .. ก้านยาวๆ
จะได้แขวนได้เยอะๆ พวกเราลง ความเห็นกันว่าอย่างนั้น เลือกต้นไผ่ได้แล้ว
ก็กำลังจะพากันกลับห้องครับ แต่แล้ว .......
"ไง" ทำทักทายของ คนบางคนที่ยืนอยู่ที่ประตูโรงยิม และกำลังเดินเข้ามาทางผม
มือทั้ง 2 ข้างที่ล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ และตาตี่ๆ คู่นั้น ผมคุ้นดีครับ
"มาเลือกต้นไผ่หรอเด็กน้อย"
"อือ สงสัยจะโดนหลอกอีกแล้วล่ะ เด็กก็อย่างนี้แหละนะ" แล้วเรา
2 คนก็หัวเราะออกมาเบาๆ
"ไปแล้วนะไปที่ห้องก่อน" ผมโบกมือให้เบาๆ
"เดี๋ยวไปรับนะ รอด้วยนะ" ตาตี่ๆ คู่นั้น ที่มองมาทางผม พร้อมรอยยิ้มที่
ดูอย่างไรก็ไม่เบื่อ มันทำให้วันธรรมดาๆ ก่อนหน้าวัน "ทะนะบะตะ"
ของผมดูมีอะไรๆ มากขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะน่ะครับ ....
.. ผมกับเพื่อนๆ นำต้นไผ่มาตั้งเอาไว้หน้าห้อง.. จริงๆ แล้วคิดว่ามันจะต้องวุ่นวาย
แต่กลับไม่เลย แค่นำมาวางหน้าห้องแล้วทุกอย่างก็จบ ไม่เห็นจะต้องวุ่นวายอะไรมากมาย..
จริงๆ แล้วคือคิดว่ามันต้องสนุกกว่านี้น่ะครับ อาจจะ ตรงนั้นดีมั้ยตรงนี้ดีกว่า
อะไรอย่างนี้ ปรากฏว่าพอจริงๆ แค่นำว่าวาง จบ ...
.. เสร็จแล้วง่ายกว่าที่คิด เมื่องานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย บางคนก็จะขอตัวลงไปเล่นกีฬา
บางคนก็ว่าจะกลับบ้าน ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไป ก็คงมีแต่ผม ที่จะต้องนั่งรอเรียวอยู่ที่ห้อง
... ผมนำเอาการบ้านขึ้นมานั่งดู (ไม่ได้ทำ) ไปเรื่อยๆ วงๆ เอาไว้ อะไรที่ยังไม่เข้าใจ
อ่านไม่ออก ไม่รู้เรื่องก็จะถามเรียว.. รอนั่งอยู่สักพัก ประตูห้องก็ถูกเลื่อนออก
รอยยิ้มที่เข้ามาให้ห้องพร้อมๆ กับเขา ความรู้สึกแบบนี้ อารมณ์แบบนี้ ....
"กลับกันเถอะ" เรียวเอ่ยปากชวนผม
.... ผมเก็บของลงกระเป๋ายังไม่ทันจะยื่นให้เค้า เค้าเองก็ฉวยเอาไปจากมือผมซะก่อน
พร้อมๆ กับรอยยิ้ม และต่ตี่ๆ คู่นั้น ..... ผมกับเรียว ....
.. เรา 2 คนเปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็เดินออกมาจากตัวตึก เหมือนกับทุกๆ
วัน ทุ่งหน้าไปทางสถานี ระหว่างทางที่เจอคนรู้จัก เราก็จะทักคนเหล่านั้นกันไปเรื่อยๆ
ต่างคนต่างก็มีความสุข กับมิตรภาพ ที่ต่างคนต่างหยิบยื่นให้กัน..
.. เรายังคงเดินไปเรื่อย จนกระทั้งผมถามเขาว่า
"พรุ่งนี้เราจะเขียนคำ อธิฐานอะไรกันดีล่ะเรียว" เขียนแบบไหนดี
อืมมมมมมม เขาทำหน้าตา ตลกๆ คิดไปคิดมา แล้วก็ไม่ยอมตอบผมมาซะที เหมือนจะแกล้งผม
จนผมต้องรบเร้าให้เค้าตอบ
"ว่าไงล่ะ ว่ายังไง จะเขียนอะไร"
"อืมมม ขอให้คนบนฟ้าได้เจอกันทุกวัน เหมือนเรา 2 คนสิ" ผมเงียบหลังจากได้ยินคำตอบนี้
ก้มหน้าลง แอบยิ้มกับตัวเอง เดินตามเรียวที่กำลังเดินช้าๆ อย่างนั้นไปเรื่อยๆ
..
.. เย็นๆ วันนึง ของต้นฤดูร้อนในโตเกียว..
เด็กผู้ชาย 2 คน ที่เดินกลับบ้านด้วยกันเป็นประจำ..
วันนี้พวกเขา 2 คนก็ยังคงเดินกลับด้วยกันแบบนั้น เหมือนเดิม..
ในเส้นทางเดินเดิมๆ ...
อีกคนยังคงถือกระเป๋าให้อีกคนเหมือนเดิม ....
ในชุด ยูนิฟอร์มเดิมๆ .....
เดินคุยกันไปยิ้มกันไปเหมือนเดิม..
แม้ว่าฝนฟ้า อากาศ และกาลเวลา จะยังไม่คงเดิม..
ต้นฤดูร้อนในโตเกัยว วันที่ 6 เดือน 7
วันพรุ่งนี้ ..... "ทะนะบะตะ"
|
