Tokyo Love Story : "Part 20"

โดยคุณ - "TOKYODOME" tokyo_dome1@hotmail.com

***** เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เขียนขึ้นจากประสพการณ์ของผม(TOKYODOME)เองครับ *****

... เช้าของวัน "ทะนะบะตะ" เสียงระฆังเหล็กเล็กๆ ในนาฬิกาปลุก Super ของผมดังขึ้น ทำให้ผมต้องค่อยๆคลานออกจากฝูกที่นอน ไปปิดมัน เพราะ ถ้าวางเอาไว้ใก้ลๆมือแล้วล่ะก็ มันก็จะสะดวกแก่การปิด ปิดแล้วก็จะนอนใหม่..... แล้วก็จะไม่ตื่น ...... ผมก็เลยต้องเอานาฬิกาปลุกไปวางเอาไว้ไกลๆ เวลาทนฟังมันดังนานๆ ไม่ได้ก็จะได้ คลานไปปิด หุตาจะได้สว่างขึ้นมาบ้าง [ถึงแม้ว่าในความเป็นจริงแล้วจะไม่เลยก็ตาม]

.. ผมลุกขึ้นไปส่องกระจก ตาปรืบๆ ที่ยังไม่เปิดเต็มที่ของผม ดูแล้วน่ากลัวดีจริงๆ ผมค่อยๆ เก็บฝูกที่นอนเข้าไปในตู้ เดินไปเดินมาอยู่ในห้อง ด้วยความที่ยังง่วงอยู่ ห้องก็แค่ 6 เสื่อ เดินไปเดินมา อยู่พักนึงผมก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าต้องอาบน้ำ .. แล้วก็หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ [ที่แสนจะแคบ] ปฏิบัติภาระกิจตอนเช้า ....

.. ผม แปรงฟัน อาบน้ำ ... เช็ดตัว ใส่เสื้อผ้า เตรียมตัวจะไปโรงเรียน ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ.. ผ้าเช็ดตัวที่ยังคง วางแหมะอยู่บนหัวเปียกๆ ของผมของผมนั้น มันทำให้ผมไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ถนัดนัก ผมกำลังจะเช็ดหัวให้แห้ง อยู่ดีๆก็มีใครบางคน เอาแย่งผ้าเช็ดตัวจากหัวของผมไป "เอ้ย !!" ผมหันหลังตามมือนั้นไป ก็เจอกับสุนัขจิ้งจอก ยืนถือผ้าเช็ดตัวของผมยิ้มตาตี่ๆ อยู่ ... เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ยักจะได้ยินเสียง ..

... ตั้งแต่ที่ผมเริ่มตื่นสายขึ้นทุกวันๆ มันทำให้อะไรๆ ก็ช้าไปหมด ผมไม่อยากให้เรียวต้อง ยืนคอยผมอยู่ที่หน้าสถานี หรือ ข้างล่างหอผมนานๆ ก็เลยเอา กุญแจให้เขาไป เช้าๆ ถ้าจะมารอก็เข้ามาได้เลย เช้าบางวันเข้ามาถึงในห้อง ทำตัว โวยวาย ปลุกผมแทนนาฬิกาปลุกด้วยซ้ำไป ...

"ส่งมาเช็ดตัวคืนมาเร็วๆ จะได้รีบๆไป" ผมพูดแกมดุๆ แล้วหันไปทางเค้า ยืนมือออกไป ขอผ้าเช็ดตัวคืน แต่สิ่งที่ผมได้รับ คือเรียวทำมือของเขามาตีมือของผม บอกให้ผมหันกลับไปมองกระจก แล้วเขาก็ เอาผ้าเปียกๆนั้น ค่อยๆซับเส้นผมของผมที่เปียกไม่แพ้ผ้า ผมจึงทำได้มากที่สุดก็แค่ ยืนอยู่เฉยๆ แล้วกลายเป้นของเล่นของใคร บางคน จนกระทั่งผมดูว่ามันสายแล้ว ไม่ใช่เวลาที่จะมายืนเล่นอะไรกันอยู่ ก็เลยดึงผ้าเช็ดตัวมาเช็ดเอง จัดแจงแต่งตัวเตรียมกระเป๋าหนังสือจะไปโรงเรียน ..

.. ผมจัดแจงดูนั้นดูนี่ในห้อง check ความเรียบร้อย แล้วก็ชวนเรียวเดินออกจากหอไปที่ สถานีรถไฟ ผมกับเขาเดินกันไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าสถานี แล้วก็เหมือนกับทุกวัน กลุ่มตู้ขายของอัตโนมัติ .. สถานที่ฝากท้อง ตอนเช้าของผมกับเรียว..
..แค่นม 2 กล่องจากตู้นี้ และขนมบังที่ขายอยู่แถวๆ สถานี ก็พอสำหรับมื้อเช้า ...ความจริงตอนอยู่เมืองไทย ผมก้ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับ อาหารเช้ามากนัก จะมีก็เพียง แม่กับพ่อ ที่คะยั้นคะยอ ใหเผมกินข้าวเช้า พอมาญี่ปุ่นก็กลับต้องเจอกับ ใครอีกคน ที่พยาพยาม คะยั้นคะยอ ให้ผมกินข้าวเช้าอีกเหมือนกัน ... เฮ้อ ...

เช้าของวัน "ทะนะบะตะ" ที่มีผมกับเรียวเดินไป โรงเรียนด้วยกัน 2คนเหมือนทุกวัน ระหว่างทางจากสถานีรถไฟ ไปโรงเรียนผู้คนมากมายที่ถนนสายนั้น คนมากมายที่ ตื่นเช้าขึ้นมา รับกับวันใหม่ เพื่อนที่ทักทายกันอย่างสนุกสนาน ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ รวมไปทั้งเพื่อนที่แซวเราเล่นอย่างสนุกสนาน จนบางครั้งทำให้ ผมกับเรียวต้องอายกันเอง มองหน้ากันเองเขินกันเอง อยู่บ่อยๆ แต่ก็ดีครับ ตาตี่ๆ ที่อยู่บนแก้มแดงๆ พร้อมกับคำพูดประหลาดๆ ที่ พูดออกมาเพื่อแก้เขินของเขา มันดู.. น่ารักดีครับ ผมกับเรียว .. รวมทั้งเพื่อนๆ ที่เจอกันและเก็บตกกันมาจากทางเดิน เดินมาด้วยกันจนถึงโรงเรียน อีกแค่ไม่ถึง 10 นาที ก็จะเข้าเรียนแล้ว นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมกับเขาไม่ได้ มาโรงเรียนกันเช้าๆ นั่งคุยกันตอนเช้าๆ แอบหอมแก้มกันตอนเช้าๆ ... ก็คงจะตั้งแต่ที่ผมทำตัวขี้เซานอนจริงๆจังๆ แบบแมว นั่นแหละครับ ....

... เรียวเดินมาส่งผมที่ห้องเรายืนคุยกันอยู่ที่ประตูสักพัก เขายื่นกระเป๋าให้ผม "ขอบใจนะ" กับคำว่าขอบคุณที่ผมบอกกับเขาทุกวันๆ คำขอบคุณธรรมดาๆ ที่เขาเคยบอกผมว่า สั้นๆแค่นี้ แต่พอได้ยินก็จะรู้สึกดีมากๆ ... ผมยิ้มแล้วหยิบกระเป๋าขอวตัวเองจากมือเค้ามา ท่ามกลางเสียงแซวเล่นหยอกล้อจากเพื่อนๆ เรียวยกมือทักทายกับเพื่อนๆในห้อง หยอกล้อกันตาม ประสา นักเรียนชาย แต่ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปที่ห้องเขานั้น

"อย่าลืมเขียนคำอธิฐาน ไปแขวนต้นไผ่นะ" แล้วตาตี่ๆ คู่นั้นที่ ปกติก็ตี่อยู่แล้ว ก็ตี่ลงไปอีก ก่อนที่จะเดินห่างจากผมไป เออ .. จริงสินะ วันนี้วันที่ 7 เดือน 7 วัน "ทะนะบะตะ" อืมม เขียนอะไรดีนะ ที่จริงวันนี้ น่าจะเป้นวันที่น่าตื่นเต้น สำหรับเด็กอนุบาลและเด็กประถม มากกว่า ที่จะเป้นวันที่น่าตื่นเต้น สำหรับเด็กมัธยมปลาย หรือถึงจะมัธยมปลายก็เถอะ ความน่าตื่นเต้นมันก็น่าจะไปตกอยู่ที่ แผนกนักเรียนหญิงมากกว่า จะมาอยู่ที่แผนกนักเรียนชาย อืมมม ผมคิดอะไรอยู่คนเดียวได้ไม่นาน สัญญานนรก ของการเริ่มเรียนของวันใหม่ก็เริ่มขึ้น ...... เฮ้อ ...... เรียน ......

.. ในตอนพักกลางวัน ของวันนั้น เพื่อนคนนึงนำ กระดาษสีต่างๆ มาให้ผมเขียน แล้วบอกผมว่า คนอื่นเค้าเขียนเสร็จกันไปตั้งแต่เช้าแล้ว เหลือแต่ผมคนเดียวที่ยังไม่ได้เขียน อ้าว .. แล้วไม่บอกละ ปล่อยให้นั่งอยู่ทำไม คนญี่ปุ่นนี่ ไม่ได้เหมือนกันทุกคนจริงๆแหะ .... ผมรับกระดาษนั้นมา เลือกสีที่ผมชอบมากที่สุด "สีฟ้า" ..

.. แล้วก็คิด คิด คิด ว่าจะเขียนอะไรลงไปดี ผมถือกระดาษ แผ่นเล็กๆนั้น เดินไปเดินมารอบๆห้อง ถามคนนั้น ถามคนนี้ ว่าผมจะเขียนอะไรดี พวกนายเขียนอะไรกัน ? ก็ไม่พ้นเรื่องความรุก ผู้หญิง แล้ว ก็สอบ วัยรุ่นนี่เหมือนกันทั้งโลก ผมเดินไปรอบๆห้องจนเหนื่อย ไม่มีใคร ให้ความคิดที่ดีๆ กับผมได้เลย ผมนั่งคิดอยู่พักนึง ก็เขียนคำ อธอฐานลงไปเป็น ภาษาไทย ...

.. ในตอนเย็น วันนั้น .... เรียวยังคงมารับผมที่ห้องเหมือนเดิม เขาไม่ลืมที่จะขอดุ คำอธิฐานของผม บอกผมว่าอยากรู้จังเลยๆ ว่านายเขียนอะไร ..ผมพาเรียวไปที่ระเบียงหน้าห้อง ต้นไผ่ต้นนั้น .... ผมห่กระดาษของตัวเอง อยู่สักครู่ ก็ชี้ให้เค้าดู "ara ... taigo !" อ้าว ภาษาไทยหรอ .. อิอิ ก็เอออ่ะเด่ะ แล้วเสียงรบเร้าให้ผมแปลให้ฟังว่ามันแปลว่าอะไรกันแน่ก็เริ่มขึ้น..
..จริงๆ แล้วผมไม่อยากจะแปลเท่าไหร่ เพราะอยากจะเก็บเอาไว้คนเดียว เพื่อนในห้องก้ให้ผมแปลให้ฟังตั้งหลายคน ผมก็ไม่ได้แปล ยกเว้นเด็กไทยบางคนในโรงเรียน ที่บังเอิญเดินผ่านมาอ่านเข้า เท่านั้นที่จะเข้าใจ แต่ครั้งนี้ ผมก็ต้องผอมเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แปลให้เขาฟัง .... แล้วเรา 2คนก็กลับบ้าน ด้วยกัน ....

.. เทศกาล แห่งดวงดาว ....
หน้าร้อน ของ ญี่ปุ่น ...
วันที่ 7 เดือน 7 เด็ก 2 คนนั่น ก็ยังเดินกลับด้วยกัน
ใน เย็นของ วันเทศกาล แห่วดวงดาว
แม้ว่าคำอธิฐาน ของเขา 2 คนนั้น ...
จะมี ใบ นึงเป็น ภาษาญี่ปุ่น...
และใบนึง เป้น ถาษาไทย ....
แต่ความหมายนั้น กลับเหมือนกัน
"ขอให้คนข้างบนฟ้า ได้เจอกันทุก ทุกวัน เหมือนกับเรา 2 คน"