| "เครื่องแบบ .. เสื้อผ้า .. รองเท้าแตะ .. ขนม .. กางเกงใน .. ยา
.. สมุด .. กล้องถ่ายรูป ..เงิน .. ครีม .. แปรงสีฟัน เอ ... ยังต้องเอาอะไรไปอีกนะ"
.. เสียงผมบ่นพึมพำกับตัวเองในบ่ายวันหนึ่ง School Trip ที่ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างตื่นเต้น
กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วในเย็นวันนี้ ตั้งแต่วันแรกที่ผมกับเรียวได้ไปอ่านประกาศของทางโรงเรียน
เรื่อง School Trip จนกระทั่งวันนี้ เกือบจะ 1อาทิตย์เต็มๆ ของช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุด
ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ที่ไหน โหนรถไฟ ในห้องเรียน ตอนทานข้าว เดินไปห้องน้ำ
ดูกีฬา และอีกอย่างอย่างที่เราทำกันเป็นกิจวัตร จะต้องหยิบยกเอาเรื่อง School
Trip ขึ้นมาพูดกัน..
.. ดูเหมือนกับว่า โรงเรียนมัธยมปลาย กลายเป็นโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายไปซะแล้ว
กลุ่มคนที่ไม่คิดว่าน่าจะตื่นเต้นกับ School Trip ได้อย่างพวก แยงกี้ ในโรงเรียน
ก็เป็นไปกับพวกเราด้วย ทุกคนต่าง เฝ้ารอวันนี้กันทั้งนั้น และแน่นอน รวมทั้งผมด้วย
....
.. ผมค่อยๆ check ของทั้งหมดที่เตรียมเอาไว้ ทยอยใส่ลงในเป้ ตอนที่ใส่ของไปนั้น
ก็คิดไปพลางๆว่า เราลืมอะไรหรือป่าวนะ อันนั้นใส่ไปหรือยัง อันนี้หล่ะมันอยู่ตรงไหน
คิดไปคิดมาดันงงเสียเอง เลยต้องรื้อของที่จัดแจงใส่ลงไปแล้วเกือบครึ่งออกมาวางใหม่
เกลื่อนห้อง เพื่อที่จะดูว่าเตรียมอะไรไปแล้วบ้าง สงสัยจะเป็นเพราะแรงตื่นเต้น
แน่ๆ ถึงได้ออกมาในรูปนี้
.. ระหว่างที่ผมกำลัง check นั่น check นี่อยู่ ก็มีเสียงคนมาเคาะ "ก็อก
ก็อก!!" ที่หน้าประตูห้องผม "อะไรกันอีกวะ" ผมคิดในใจ เวลาที่เรายุ่งๆอยู่อย่างนี้
ยังจะมีคนมาเคาะประตูอีก ใครกันนะ พี่ข้างห้องหรือ ? ไม่น่าจะใช่งานเค้ายังไม่เลิกนี่
หรือจะเป็นเรียว แต่ก็น่าจะกำลังจัดของอยู่ที่บ้านนี่ แล้วก็นัดกันแล้วว่าจะเจอกันที่โรงเรียน
พลางลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตู ... hai hai ใครครับ ?
"สวัสดีครับ" ภาษาไทย ที่ฟังยังไงก็ยังไม่เป็นภาษาไทยอยู่ดี (แต่ก็คงสงสัยจะไปหัดพูดมาทั้งคืน)
ถูกเอ่ยขึ้นจากใครบาง คนที่มายืนอยู่หน้าประตูผม พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ตาตี่ๆ
เหมือนกับ สุนับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ที่กำลังมีแผนการณ์ชั่วร้ายอยู่ในหัว
"อ้าว เรานัดกันตอนเย็นที่โรงเรียน นี่นา.." ผมเอ่ยถาม โดยที่ผมยังยืนอยู่ในห้อง
แล้วเรียวก็ยังยืนอยู่ที่อีกฝั่งของประตู
"ผมเรียบร้อยแล้ว ไม่อยากอยู่บ้านเบื่อ" พูดพร้อมทำท่าทางกวนประสาท
และกำลังจะก้าวเข้ามาในห้องผม เขามือทั้งสองข้างไปเกาะขอบประตูทั้งสองข้างเอาไว้
กันเอาไว้ไม่ให้เขาเข้ามา
"ห้ามเข้าๆ ตอนนี้ห้องสกปรก" ผมพูดจาท่าทางขึงขัง
"ปกติก็สกปรกทุกวันอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นจะน่าอาย" พูดพร้อมทำหน้าตากวนเท้าอีกครั้ง
แล้วเข้าก็จะโน้มตัวผ่านเข้ามาในห้องผมอีก ผมก็โน้มตัวเข้าไปกันเขาเอาไว้อีก
และพูดเสียงดังอีกว่า
"ไม่ได้ !! ลงไปรอข้างล่างโน่น หรือไม่ก็ไปรอที่โรงเรียนเลยไป"
พูดจบ เรียวก็ไม่พูดอะไรต่อจากผม เอามือข้างนึงที่ไม่ได้ถือกระเป๋าของเขาไว้
ขึ้นมา แกะมือของผมออก โน้มตัวลงมาหอมแก้มผม 1ที แล้วพูดเบาๆ ว่า
"นี่กุญแจสำหรับประตู" แล้วก็เดินเข้าห้องไปหน้าตาเฉย .. ปล่อยผมยืนบ้าอยู่ที่ประตูคนเดียว....
"โอ้โห ...อะไรกันเนี่ยจะย้ายออกหรือไง"
.. เหตุผลข้อสำคัญ ที่ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาในห้องตอนนี้ก็คือ เบื่อ
.... เบื่อในความตื่นเต้นเกินเหตุ และนิสัยจุกจิก ขี้บ่นของเขา แล้วก็กะเอาไว้แล้วไม่มีผิดเข้ามาในห้องได้ก็เริ่มทันที
.. บ่อยครั้งที่ผมต้องตอบคำถามที่ว่า "อะไรเนี่ยอะไร" หรือ "เอาของแบบนี้ไปด้วยหรอ"
แทนที่การจัดของลงกระเป๋าของผม จะเป็นเรื่องง่ายดายอย่างที่คิดเอาไว้ในตอนต้น
แต่เปล่าเลยกลับไม่เป็นแบบนั้น กลับต้องมาปวดหัวกะตาบ้านี่อีก
"รองเท้าแตะเอาไว้ล่างสุดสิ อืมๆ อย่างนั้นแหละ เสื้อที่จะไม่ให้ยับกับ
เครื่องแบบ เอาไว้บนสุดนะ .. แล้ว .. อุปกรณ์อาบน้ำล่ะ อยุ่ไหน?" และอีกสารพัดที่ผู้ชายคนนี้พูดไม่ได้หยุดปาก
เหมือนกับเป็นพ่อผมอย่างนั้นแหละ
.. ผมก็จัดของไปโดยที่มีเขาคนนั้นกำกับการแสดงไปด้วย จนกระทั่ง ....
"aaaa yatta" เสร็จแล้วๆ ช่วงเวลานรกเล็กๆ ก็ได้จบลงแล้ว ของทุกอย่างถูกจับยัดลงไปในประเป๋าอย่างสวยงาม
ผมถอนหายในแล้วนั่งลงมองเรียว ที่นั่งอยู่อีกมุมของห้อง ยิ้มทำตาปริบๆ เหมือนมีอะไรอยากจะพูด
"อะ-ไร-หรอ-อิ-ชิ-ซะ-วะ-คุง" ผมแกล้งกวนประสาทเขา ค่อยๆ พูดช้าๆ
แล้วก็คลานเข้าไปหาเขาที่นั่งอยู่มนอีกมุมช้าๆ ยิ้มให้แบบมีแผนเหมือนกัน
"เหนื่อยไหมครับ" เขาถามผม
"ไม่เหนื่อยเลยนิดเดียวก็ไม่" ผมตอบ
"อือ ก็ดีแล้วล่ะ" แล้วเขาก็หอมแก้มผมอีกทีนึง
"mou ii yo / ง่ะ พอแล้วๆ" ผมยิ้มๆ พูดออกไป แต่แล้วหมาจิ้กจอกก็หันแก้มมาให้ผม
หลับตาเอามือจิ้มๆ ที่แก้มตัวเอง ทำหน้าทำตากวนประสาท น่าตลกมาก
"อะไรหรอ" ผมแกล้งถามทำเป็นไม่รู้
"ก็นี่ไง ตรงนี้ไงตรงนี้ๆ" พูดแต่ยังคงหลับตาปี๋ เอานิ้วจิ้มๆ
ที่แก้มตัวเองอยู่
"อ่อ เดี๋ยวๆ นะ" พร้อมเอื้อมมือไปหยิบ ตุ๊กตาหมีพูตัวเล็กๆ ที่ผมเอามาด้วยจากเมืองไทย
แล้วก็เอาตุ๊กตาหมีพูตัวนั้นนั่นแหละ ไปหอมแก้มเรียว
"chu!" ผมแกล้งทำเป็นเสียงหอมเขา
"ara .. iranai yo kore/ง่ะ ไม่เอาอ่ะอันนี้ง่ะ" พูดพร้อมทำหน้าตาน่าสงสาร
เสีนงอ้อนน่ารัก
"อ่ะ อ่ะ อ่ะ" ผมค่อยๆ ยื่น จมูกไปแตะแก้มของเขา
.. กลิ่นของเรียว กลิ่นที่หอมที่สุด ยังคงเหมือนเดิม..
"ขอบคุณครับ" แล้วก็ยิ้มตาตี่มองมาทางผม
"แหะ แหะ" ผมหัวเราะ บอกเขาต่อไปว่า
"หิวหรือยังเรียว เดี๋ยวค่อยออกไปหาอะไรกินกันเนอะ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
.. แล้วผมก็ลุกขึ้น พลางเดินไปเดินมา หาเสื้อผ้าเปลี่ยน โดยที่อีกคน ก็ไม่รู้เป็นอะไร
เปิดประเป๋าตัวเอง ค้นๆ รื้อๆ อะไรอยู่อย่างนั้น ทำหน้าตายุ่งๆ เหมือนญาติเสีย
"หาอะไรน่ะเรียว" ผมถาม
"เปล่าน่ะ check ของดูว่าลืมอะไรหรือป่าว" แล้วก็ยิ้มแห้งๆ ก้มหน้าลงไปรื้อประเป๋าตัวเองใหม่
เฮ้อ ... คุณพ่อบ้านผู้รอบคอบ ของผม ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว..
.. check นั่น check นี่ในห้อง ดูความเรียบร้อยของสัมภาระตัวเอง มั่นใจแล้วว่าไม่ลืมอะไรแน่ๆ
(ชัวร์) เพราะปกติผมเป็นคง ต๊องๆ ลืมนั้นลืมนี่ ขาดๆ เกินๆ อยู่ตลอดเวลา
แต่คราวนี้ (หวังว่า) เหตุการณ์แบบนั้น คงจะไม่เกิดขึ้นอีก เมื่อผมมั่นใจอีกครั้งแล้วว่าแล้วว่า
ไม่ลืมอะไรแน่ๆ (ชัวร์) ก็ชวนเรียวไปสถานีรถไฟ จะได้ขึ้นรถไฟไปโรงเรียนกัน
ซึ่งตอนนั้นก็ใก้ลเวลาที่ทางโรงเรียนนัดแล้วด้วย ช้าไม่ได้แล้ว แล้วผมกับเรียว
ก็ออกมาจากห้อง เดินไปสถานีเพื่อขึ้นรถไฟ ไปโรงเรียน..
.. ระยะหว่างทางที่โหนกันอยู่บนรถไฟ เราก็คุยกันไปต่างๆ นาๆ ตอนนี้ คนนั้นคนนี้จะเป็นอย่างไรกันบ้างนะ
เก็บของอยู่ล่ะมั้ง หรือไม่ก็ไปโรงเรียนตั้งแต่เที่ยง เพราะแรงตื่นเต้น นินทาคนนั้นทีคนนี้ที
หัวเราะกันอยู่ 2คนในโบกี้รถไฟ เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขอีกช่วงหนึ่ง..
.. จนกระทั่งเราต่อรถไฟอีกสาย เพื่อที่จะไปลงที่สถานนีโรงเรียน แล้วก็เดินจากสถานีไปโรงเรียน
กันสองคน
.. โตเกียวตอนเย็นๆ ฟ้าสีส้มนิดๆ ผู้คนมากมาย มนุษย์กินเงินเดือนมากมาย ที่งานเลิกแล้วกำลังจะกลับบ้าน
เดินผ่านสวนทางเรา 2 คนไป มันก่อให้เกิดความรู้สึกที่ประหลาด ในขณะที่ผู้คนมากมายกำลังเดินไปยังทิศทางหนึ่ง
ผมกับเขา กลับเดินสวนทางที่จะเดินไปยังอีกทิศทางหนึ่ง เป็นความรู้สึกที่ประหลาดนิดๆ
แต่ก็รู้สึกดีทีเดียว..
.. ระหว่างที่เราเดินไปโรงเรียน เราก็เจอกับ เพื่อนของเรามากมาย บางคนเอากระเป๋ามาใบเล็กนิดเดียว
เหมือนไปค้างแค่คืนเดียวอย่างนั้นแหละ บางคนกระเป๋าใบใหญ่กว่าผมซะอีก บางคนก็ที่บ้านมาส่ง
ขนาดอยู่บนรถยนต์ ก็ยังลดกระจกลง ยื่นหน้ามาทักเรา "สวัสดี สวัสดี!!"
.. เราทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าโรงเรียน วันนี้หน้าโรงเรียนของเราคึกคักมาก
ทั้งผู้ปกครองที่มาส่งนักเรียน ทั้งกลุ่มเพื่อนฝูงที่ต่างมายืนออกันอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน
เพื่อมารอเพื่อนฝูงของตน ทุกคนดูยิ้มแย้ม หัวเราะร่าดีใจ ที่จะได้ไปสนุกกันในครั้งนี้
.. ผมกับเรียวเดินผ่าเข้าไปข้างใน ผมก็มองหาเพื่อนสนิทผม เรียวก็เดินหาเพื่อนสนิทเรียว
เมื่อเจอกันแล้วต่างคนต่างก็ตะโกนใส่กันเสียงดัง เหมือนกับไม่เคยเจอกันมานาน
ทั้งๆที่เมื่อวานนี้ตอนเย็นก็ยังนั่งเรียนอยู่ด้วยกันแท้ๆ เฮ้อ ... แรงตื่นเต้น
School Trip ..
.. เรายืนคุยกันอยู่สักพัก ก็มีประกาศจากทางโรงเรียน ในนักเรียนที่จะไป
School Trip ทุกคนเข้าไปในโรงยิม คงจะมีการประชุมอะไรกันสักอย่างแน่ แต่ก็นั่นแหละ
คงไม่มีใครสนใจฟังสักเท่าไหร่หรอก แล้วก็จริงตามคาดซะด้วย คนที่พูดอยู่บนเวทีก็พูดไป
พวกที่อยู่ข้างล่างก็จ้อกันอย่างเมามัน คนที่ตั้งใจฟังก็เลยไม่ค่อยได้ยินตามไปด้วย
เนี่ยนะ อนาคตของญี่ปุ่น เฮ้อ .... อย่างกะลิง..
.. เรื่องที่เน้นย้ำในวันนั้น ก็เป็นเรื่องที่คิดเอาไว้แล้วเหมือนกันว่าต้องถูกพูดถึง
ตั้งแต่เรื่องการปฎิบัติตัวตอนไป School Trip (โตแล้วยังต้องมาย้ำกันหลายๆ
รอบ) เรื่องเกี่ยวกับ แผนกนักเรียนหญิง ที่ทุกคนพุ่งความสนใจไปเป็นจุดเดียว
และก็อะไรอีกหลายเรื่องจิปาถะ พูดไปก็ไม่ค่อยจะมีใครฟังไม่รู้จะพูดไปทำไมกัน
... ฮ่า ฮ่า
.. เสร็จจากโรงยิมแล้ว ก็ถึงเวลาแยกย้ายกันไปขึ้นรถ ทั้งเสียงเฮ ไชโย อื้ออึง
ดังสนั่นโรงยิมไปหมด เหมือนคลื่นแฟนเพลง ของ X-Japan ตอนไปออกันอยู่หน้า
TOKYODOME ตอนที่มี Live Show ต่างกันเพียงที่ว่า Live Show ที่นี่ เป็น
Live Show School Trip ของนักเรียนชาย ม.ปลาย (หรือป่าวไม่แน่ใจ)
.. ผมเดินตามเพื่อนออกมาเรื่อยๆ เอาของไปเก็บไว้ที่ใต้ท้องรกโค้ชคันใหญ่
ดูดีมีชาติตระกูลมาก ผิดกับการไปทัศนศึกษากับโรงเรียนที่เมืองไทย ที่เป็นรถธรรมดาๆ
แต่การไปทัศนศึกษา กับโรงเรียนที่เมืองไทยนั้นมีข้อดี ข้อน่าสนุก ก็เพราะว่า
ได้ฉิ่งฉับกัน สนุกสนานดี ทั้งร้องเพลง ทั้งลุกขึ้นเต้น ที่ญี่ปุ่นคงไม่มี
เอ๊ะ หรือว่ามี ตอนนั้นผมก็ยังไม่แน่ใจสักเท่าไหร่นัก
.. ผมเก็บของเสร็จแล้ว ก็มองหาเรียวอยู่สักพัก เขาก็เดินมาบอกว่า ตอนนี้ต้องขึ้นรถแยกไปก่อนเพราะว่าจะมีการ
check ชื่อกันบนรถด้วย เอาไว้ให้ไปถึงก่อนแล้วค่อยคิดว่าจะเอาอย่างไร ผมพยักหน้ารับคำ
โบกมือ บาย บาย เขา ก่อนจะหันหลังขึ้นมาบนรถ ซึ่งกลายสภาพเป็นสวนสัตว์ มีลิงมากมายอยู่บนนั้น
ส่งเสียงดัง น่าหนวกหู คุยกันเหมือนไม่เคยเจอกัน เนี่ยแหละนะแรงตื่นเต้น..
.. ผมนั่งข้างๆ กับโคเฮ เพื่อนสนิทที่สุดแล้วในห้อง โดยโคเฮนั้นเต็มใจที่จะให้ผมนั่งติดหน้าต่าง
เพราะว่ามันเต็มใจจะนั่งติดทางเดินจะได้ลุกไปไหนมาไหน คุยกับใครๆ ได้สะดวก
..
.. และเมื่อทุกคนนั่งประจำที่แล้ว อาจารย์ ประจำห้องของผมก็ขึ้นมา check
ชื่อเตรียมความพร้อมก่อนออกเดินทาง
.. รกทุกคันพร้อมแล้ว รอแต่รถของแผนกนักเรียนหญิงที่ยังมาไม่ถึง รออยู่สักพัก
รถของแผนกกนักเรียนหญิงก็มาถึง แล้วรถแต่ละคันก็ค่อยๆ เคลื่อนที่ออกไปช้า
ๆ
.. ในตอนเย็นวันนั้นเอง ....
.. วันที่ทุกคนรอคอยมา ตั้ง 1 อาทิตย์เต็มๆ
.. รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ รถที่กำลังเคลื่นตัวไปข้างหน้า
.. ในจังหวะที่รถคันนึงกำลังเร่งความเร็วแซงรถอีกคันออกไปจากโรงเรียน
.. เด็กผู้ชาย 2 คน ที่อยู่บนรถคนละคัน ยิ้ม โบก มือให้กัน
.. ไม่สนใจ แม้เสียงแซวใดๆ
.. เราจะเจอกันใหม่ในวันพรุ่งนี้เช้าที่ ฮิโรชิมะ
.. S c h o o l T r i p เริ่มต้นขึ้นแล้ว !!..
|
