|
เพราะไม่อยากอ้างอิงถึงเนื่องจากอาจมีผลเสียหายได้.....ผมขอเป็นเลย์ |
|
เนื่องจากมีคนไทยไปเรียนต่อกันเยอะเหลือเกิน...... ประมาณเดือนตุลาคม 2540 ก่อนหน้านั้นก็รับราชการในสังกัดของทบวงมหาวิทยาลัย ความเหงาของผมได้คลายหายไปเมื่อผมได้เริ่มติดต่อเพื่อนทาง internet อาจด้วยเหตุผลของความละอายที่จะต้องติดต่อเพื่อนที่เป็นเพศเดียวกัน หรืออาจด้วยหัวโขนที่ตัวเองสวมอยู่เลยไม่กล้าที่จะทำอะไรนอกลู่นอกทางก็เป็นได้..... แต่ลึกๆแล้วกลับชอบผู้ชายด้วยกัน |
|
หลังจากที่ผมได้เริ่มติดต่อเพื่อนทาง internet ได้ประมาณ 3-4 อาจด้วยเหตุผลที่ว่านัดเจอกันยากหรือกว่าผมจะจบกลับไปก็ประมาณต้นปี 2544
ก็เป็นได้ ตอนที่เราติดต่อกันใหม่ๆผมกับเปิ้ลอายุประมาณ 25 ปี แต่ผมจะมีความรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่เปิดเจอเมลของเปิ้ล จากที่ผมติดต่อกับเปิ้ลได้ประมาณ 2-3 ส่วนเปิ้ลจะส่งจดหมายที่ไปรษณีย์เวลา 10 โมงเช้า เพราะเปิ้ลก็ไม่อยากเปิดเผยตัวเองเหมือนกัน เปิ้ลมีหน้าตาที่ดูดี ผิวขาว มีเขี้ยวเล็กน้อย |
|
ทุกครั้งที่ผมนั่งเขียนงานที่ห้องพัก ก็แปลกนะตลอดระยะเวลาที่ผมศึกษาอยู่ที่นี่ผมไม่มีโอกาสกลับไปเยี่ยมเมืองไทยเลย ซึ่งเปิ้ลก็รับรู้ผมเช่นกันว่าผมต้องทำอะไรในแต่ละวัน ส่วนผมก็จะส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เปิ้ลทุกเดือนเมษายนเหมือนกัน แต่เปิ้ลยังคงอยู่ในใจของผมตลอดเวลา ผมยังจำภาพของเปิ้ลจากรูปได้ทุกอย่าง ก่อนที่เรื่องจะจบลง....พร้อมการ์ดอวยพรวันเกิดใบสุดท้ายที่เปิ้ลส่งมาให้ผม มีจดหมายเล็กๆแนบมาด้วยพร้อมกับข้อความสั้นๆ............
บรรยากาศก่อนจบการศึกษาของผมเศร้า-เหงาเหมือนตอนที่ผมมาที่นี่ใหม่ๆแต่รู้สึกว่าจะมากกว่าด้วยซ้ำ ช่วงนั้นเปิ้ลมักไม่ค่อยตอบเมลผม และเปิ้ลก็ไม่อนุญาตให้ผมโทรศัพท์ไปหาด้วย ผมสังเกตว่าเมลฉบับสุดท้ายเหมือนเป็นการวานให้คนอื่นเมลแทน แต่ผมยังคงเป็นเลย์คนเดิมของเปิ้ลตลอดไปนะ และแล้ววันที่ผมได้กลับเมืองไทยก็มาถึง จากนั้นจึงรีบไปหาเปิ้ลที่โรงพยาบาลตามที่ทราบจากเมล...... ญาติคนหนึ่งของเปิ้ลบอกผมว่าตอนนี้อย่าเข้าไปเจอหน้าเปิ้ลเลยเพราะสภาพไม่น่าดูมาก...... สภาพเปิ้ลที่เห็นในวันนี้ไม่เหมือนเปิ้ลในวันวาน เปิ้ลตื่นแบบงงๆ......เลย์เองครับ.....น้ำตาเปิ้ลเริ่มไหลออกมาพร้อมๆกับน้ำตาของผม เราหยุดนิ่งไม่พูดอะไรกันประมาณเกือบ 10 นาที......... ผมใช้ผ้าเช็ดหน้าของผมเช็ดน้ำตาให้กับเปิ้ล......เปิ้ลขอโทษเลย์นะที่ไม่ได้รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเลย์ เปิ้ลได้มีอะไรกับเพื่อนทาง internet ประมาณ 3-4 คนในช่วงที่เลย์อยู่ต่างประเทศ เปิ้ลขอโทษแต่เปิ้ลคงต้องบอกความจริงกับเลย์เพราะยังไงเปิ้ลคงไม่สามารถมีชีวิตรอดต่อไปอีกแล้ว......... ตอนนี้ผมอยากให้ปาฎิหารย์มีจริง ผมอยากให้คนที่ผมรักหายจากโรคร้าย ตอนนี้ที่จะเป็นไปได้คือผมขออยู่ใกล้ชิดกับเปิ้ลให้นานที่สุด ผมนอนเอาศรีษะซุกข้างกายของเปิ้ลพร้อมกับกุมมือเปิ้ลไว้ตลอดกระทั่งเช้าวันใหม่....... เปิ้ลยิ้มให้ผมและผมก็ยิ้มให้เปิ้ล เรามาอธิษฐานพร้อมๆกันนะ ชาติหน้าถ้ามีจริงเปิ้ลเกิดเป็นผู้หญิงนะ แม้ว่าที่ผ่านมาผมจะไม่เคยเห็นตัวจริงของเปิ้ลเลยนอกจากรูปถ่ายที่เปิ้ลมอบให้ คืนนี้คงเป็นคืนที่ผมจะได้อยู่กับเปิ้ลเป็นคืนสุดท้าย ประมาณ 4 ทุ่มเศษ ผมดีใจที่เปิ้ลมีความสุข........คืนนั้นผมก็นอนกุมมือเปิ้ลไว้อย่างมีความสุขเช่นเดิม แต่ภายใต้จิตสำนึกก็คิดทบทวนเรื่องราวทุกอย่างที่ผ่านมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราติดต่อกัน.... ใบหน้าของเปิ้ลตอนนั้นมีคราบน้ำตาให้เห็นแม้ว่าไม่เด่นชัด...... ผมอยู่ที่บ้านของเปิ้ลกระทั่งจัดการทุกอย่างเสร็จผมจึงเดินทางกลับกรุงเทพฯ ผมมีความรู้สึกว่ากลิ่นธูปยังคงติดตามผมไปทุกแห่ง ผมขอเตือนเพื่อนเกย์ทุกคนที่ใช้เมลเป็นสื่อในการติดต่อกันหากมีจุดประสงค์เพื่อจะมีอะไรกัน |