| |
ต้นปอ สตอรี่ (ตอน2)โดย suneo-onekava@thaimail.com |
|
หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์น่าประทับใจในวันนั้นมาแล้ว น่าแปลกที่ตั้งแต่เป็นแฟนกันมาเกือบๆเดือน ผมยังไม่เคยไปเที่ยวกับปออีกเลย และในขณะเดียวกันปอก็ไม่บอกรักผมอีกเลย ตั้งแต่วันนั้น มันก็ดีอยู่หรอกนะครับ ที่ปอไม่พูด แต่มันก็ทำให้ผมคิดว่านี่มันก็คล้ายๆกับก่อนคบกันแหละวะ |
|
ในที่สุด ในที่สุดผมก็มีคนมาจีบ คนคนนี้ชื่อหมง เป็นรุ่นพี่ ม.5 และห้ามทุกคนที่มันคิดว่าจะจีบผม( ซึ่งหมงจะเข้าใจกันไปเอง )เข้าใกล้ผม
หมงจีบผมมากว่า 2 เดือนแล้ว ทุกครั้งที่ผมมีเรื่องกับปอ แล้วก็มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจนได้ ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง
สมมุติว่าชื่อ ผมก็สะกิดใจตั้งแต่แรกแล้ว ว่าทำไมเอมันกระตือรือร้นอยากจะเจอปอนัก พอผมเล่าเรื่องปอให้เอฟัง เอก็ทำท่าทางสนใจทันที และอยากเห็นหน้าปอเป็นว่าเล่น "จะได้รู้นิสัยเค้ามากกว่านี้ไง" เอพูด ผมไม่เคยคิดอะไรเลย แต่ก็ไม่เคยคิดว่าความไว้ใจของผม จะทำร้ายผมเอง หลังจากนั้นไม่นาน ปอก็ถามผม เรื่องหมง ผมงงๆ เล็กน้อย พอวันรุ่งขึ้นผมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ปอหายหน้าไปจากผมทันที ผมงงและสับสนมาก ทำไมปอถึงเป็นไปได้ขนาดนี้ เพื่อนๆส่วนมากที่รู้จักปอกันดี พอผมถามว่าปอไปไหน ก็ได้แต่ทราบคำตอบว่าไม่รู้ ไม่รู้และหนีหน้าผมไป |
|
ปอหายไปจากชีวิตผมกว่าอาทิตย์นึง โทรไปที่บ้านก็ไม่มีคนรับ ระหว่างนั้นหมงก็ไม่เคยที่จะคิดยุให้ผมกับปอเลิกกันแต่กลับทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีกับผม และคอยแนะนำสิ่งต่างๆ กับผมตลอด ในขณะที่เอ ก็หน้าหายตาไปเช่นกัน ระหว่างที่ผมกำลังทำเวรที่โรงเรียนอยู่นั่น หูผมก็แอบไปได้ยินเพื่อนๆ "จริงเหรอวะ " "จริง ไอ้เอมันบอกกูเอง เค้ารู้กันทั่วแหละ มึงก็รู้ว่าไอ้เอเป็นอะไรไอ้ต้นเป็นอะไร" "อันนั้นน่ะกูรู้ แต่ไอ้เหี้ย ไอ้ปอมันเป็นแฟนกับต้น ..มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอวะ" "นั่นมันที่ไอ้ต้นบอกมึง แต่ตอนนี้ที่เค้ารู้กันน่ะ ไอ้เอเป็นแฟนไอ้ปอ แล้วไอ้ต้น ไอ้ต้นมันก็แย่งไป" "แย่ง!!! ต้นเนี่ยนะ แย่งปอไปจากไอ้เอ มึงพูดเหี้ยอะไรเนี่ย" "มึงไม่เชื่อกูเหรอ เค้าก็รู้กันให้ทั่วว่าไอ้ต้นมันเลวแค่ไหน มึงเองก็เถอะ ยังไปจีบมันอยู่ได้" ใช่แล้วครับ คนที่พูดกับเพื่อนผม ตอนนั้นคือหมงนั่นเอง เพื่อนผมคนนี้มันก็พูดอะไรที่คาดไม่ถึงให้ผมได้ยิน "ไอ้เอน่ะแม่งน่าสงสาร มีเพื่อนอย่างนี้ มึงเชื่อกูดิ ไอ้ต้นนะเว้ย
ถ้าผมมองเห็นหน้าหมง หมงคงทำหน้าประมาณว่ากัดฟันแล้วแค้นสุดๆ "ไอ้เอ มันก็อยู่กับไอ้ปอที่โรงพยาบาลไง" "โรงพยาบาล!!!!! ไอ้ปอ ไอ้ปอเป็นอะไร" "ไส้ติ่งอักเสป อ้าวมึงไม่รู้เหรอวะ ที่มันไม่มาโรงเรียนเราตั้งหลายวันไง ใครๆก็สังเกตนะ ก็แต่ก่อนที่มันมารับไอ้ต้น ตอนมันรอ "กู กู กูไม่รู้อะไรเลย แล้ว ทำไม ไม่มีใครบอกต้นวะ" "ไอ้เอบอกไว้ว่าไม่อยากให้มันไปกวนปอ คงเพราะไอ้ปอพึ่งบอกเลิกกับต้นมั้ง เอมันคงกลัวต้นไปวุ่นวายที่โรงพยาบาล" "โรงพยาบาลอะไร" หมงวิ่งไปจากระเบียงทันที ผมรีบวิ่งตามหมงไป แต่ก็ไม่ทัน และหลงปรึกษาทุกเรื่องกับเอ แต่แล้วคนที่ผมไว้ใจและคิดว่าเป็นเพื่อนรักที่สุด ก็กลับมาทำให้ผมเจ็บใจที่สุด ผมเอามือปิดหน้า และทรุดตัวลง "ต้นนนนนน" ผมหันไป หมงนั่นเองหมงวิ่งมา หน้าตาตื่นและดูเหนื่อยหอบ "ปอ ปอเข้า เข้าโรงพะ พะ พะ พยาบาล ไส้ติ่ง ปอเป็น เป็นไส้ติ่ง" หมงพูดด้วยอาการลนลาน และหอบแฮ่กๆ ขณะพูด "เรารู้แล้ว ขอบใจนะหมง" หมงทำหน้างงๆ "ต้น ไม่ ไม่เป็นไรเหรอ" ผมเงียบไป "หมง ..ตอนนี่ถึงแม้เราไม่อยากยอมรับ แต่ตอนนี้มิตรคนเดียวที่เรายังเหลืออยู่ ก็คือ .นาย ..หมง ..ขอบคุณมากที่เชื่อเรา ขอบคุณนะ" หมงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ถ้าผมไม่โกรธอยู่คงขำออกมาแล้ว หมงพยักหน้า " เชื่อใจเราได้ ต้น" ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ในขณะเดียวกัน หมงก็จับมือผม "ในฐานะมิตรที่ดี เราขอแนะนำให้ต้นไปโรงบาลเดี๋ยวนี้ เราจะไปด้วย" "เราน่ะไม่เป็นไร แต่นายอ่ะ มีเรียนต่อไม่ใช่เหรอ" "เงียบไปเลยต้น จะให้เราไปเรียน เราก็เรียนไม่รู้เรื่องอยู่ดี ผมประทับใจในตัวหมงมาก หมงเรียกแท๊กซี่ เรามุ่งหน้าตรงไปที่เกษมราษฏ์ทันที "ใจเย็นนะต้น ถ้าวู่วาม เราจะเป็นคนแพ้ เรา เราจะจัดการเอเองส่วนต้น" หมงมีสีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด "ต้นไปพูดกับปอนะ พูดกัน ..ดีๆนะต้น .เอ่อ เรา เป็นพวกต้นนะ ยังไงก็" หมงเงียบ จ้องหน้าผม มันเป็นกอดที่ผมรับรู้ได้ถึงความจริงใจทั้งหมดที่หมงมีให้ผม ปอนั่งอยู่บนเตียงในห้องพิเศษของโรงพยาบาล "พึ่งมาได้หรือยังไง" "เราไม่ ไม่รู้เรื่องเลยนะว่า..ว่า ปอ" "พอเถอะต้น ปอไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น" ปอหันหน้าไปริมหน้าต่าง "คือ ไม่มีใครบอกเราเลย ปอ ปอต้องเชื่อเราดิ" ผมหมดหนทางที่จะหาคำพูดดีๆแล้ว ได้แต่พูดด้วยเหตุผลจริงๆเท่าที่ผมมี "ทำไมล่ะ ในเมื่อทำไมคนทั้งห้องต้นรู้ว่าปอป่วย แต่ทำไม
ทำไม "เอ เอสั่งทุกคนไม่ให้บอกเราว่าปอเป็นอะไร" ปอจ้องผมแล้วก้มหน้า "ทำไมเอต้องทำอย่างนั้น เอเป็นเพื่อนที่ดีของต้นนะ หมงเข้ามา "แล้วนั่นใครน่ะ อ๋อ นี่พากันมาจะมาเยาะเย้ยเราน่ะซินะ" ปอน้ำตาคลอ "นายต้องเชื่อต้น ปอ นายรู้ดีกว่าใครว่าต้นนิสัยเป็นอย่างไร" ผมหันไป หมงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แล้วจ้องหน้าปอแบบกินเลือดกินเนื้อ "ออกไปจากห้องชั้นได้แล้ว" ขณะที่หมงกำลังจะอ้าปากพูด เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ..เอ เอทำหน้างงมากๆ มองผมที หมงที ปอที อย่างหน้าเสีย ผมมองหน้าเอ แล้วทันใดนั้น ร่างกายของผมขยับเองโดยอัตโนมัติ ผมเดินอย่างเร็วไปที่เอ "ไอ้เอ ไอ้เหี้ย กูไปทำอะไรให้มึงวะ" ผมต่อยไอ้เออย่างไม่ยั้งมือ
"หยุดเดี๋ยวนี้นะต้น หยุด!" "ปอไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้นต้องทำอย่างนี้ ปอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ปอจ้องตาผม ผมหน้าเสียอย่างมาก รู้สึกอยากร้องไห้เป็นที่สุด ทำไมเกิดอะไรขึ้น ผมโมโหถึงขีดสุด หมงจับผมไว้แน่น "งั้นแปลว่าถ้าเรามาดูแลปอ ปอก็คงฟังที่เราพูดใช่มั้ย" "ปอไม่ว่าต้นหรอกที่ไม่มาดูดำดูดีปอเลย "ก็ลองถามมันดูซิ!!!!!" ผมตวาดใส่เอ หมงยิ่งจับผมไว้แน่น ในขณะที่ปอพยุงเออยู่ ปอมองหน้าเอ "เอบอกทุกคนแหละปอ แต่ต้นไม่เคยสนใจเอง วันๆต้นทำอะไรบ้างหละ นอกจากคุยกับหมง" "ต้น" ปอหันมาที่ผม "ถามเค้าซิวันๆ แทบจะไม่คุยกับใครเลย อยู่กับหมงทั้งวัน จริงมั้ยต้น" เอทำหน้ายิ้มเยาะมาที่ผม "นั่นมันเป็นเพราะแก เอ แกพยายามที่จะ" "พอแล้วต้น ปอจะไม่ฟังคำว่าร้ายของต้นอีก พอเถอะ" "แต่ปอต้องฟังเรา" "ไม่ต้น ..ปอ .ปอมองคนผิดไปจริงๆ" ผมยืนนิ่ง ทำไมปอต้องพูดแรงขนาดนี้กับผมด้วย ใจผมหายไปหมด "กลับไปเถอะ กลับไปหัวเราะเยาะปอ ที่โง่อยู่ที่นี่เหอะ" "แล้วทำไมปอไม่เคยฟังเราเลย ทำไมไม่เชื่อแฟนตัวเองบ้าง ผมตวาดเสียงดังด้วยความโมโหที่ปอไม่เชื่อผมเลย "ปอหมดความเชื่อมั่นแล้ว" "เราสองคนคงไปกันไม่รอด" "เราเลิกกันเถอะ" |
| [Home] |